Idiom: Jack-of-all-Trades

e.g. Our handyman is a jack-of-all-trades. He can fix anything.

Meaning: a person who can do many different kinds of work well.

Origin: a worker who is capable of doing many craft-type tasks well (painting, electrical work, plumbing, and so on) has been called a jack-of-all-trades since the 1600s. Jack is an informal word for trade laborer. A longer version of this expression is a jack of all trades and master of none, which means someone who knows how to do a lot of things pretty well but who is not an expert at any of them. The longer version started being used in the latter half of the 19th century.

from the Scholastic Dictionary of Idioms

Quartet/Ερωτικό Κουαρτέτο (1981)


Paris, 1927. Marya (Isabelle Adjani) is left broke when her art dealer husband is convicted of theft. H.J. Heidler (Alan Bates), who wants Marya to become his mistress, invites her to stay with him and his wife Lois (Maggie Smith).

Παρίσι, 1927. Η Μάρια (Ιζαμπέλ Ατζανί) βρίσκεται άφραγκη όταν ο σύζυγός της συλλαμβάνεται για κλοπή έργου τέχνης. Ο Έιτς Τζέι Χάιντλερ (Άλαν Μπέιτς), που την θέλει για ερωμένη του, την προσκαλεί να ζήσει μαζί με εκείνον και την γυναίκα του Λόις (Μάγκι Σμιθ).


Alan Bates and Isabelle Adjani © 1981 Merchant Ivory Productions


The movie depicts an era that seems so long ago; when a woman had to rely on a man to survive. The performances are good –Maggie Smith is exceptional- but the movie lacks pace. I would also appreciate a deeper analysis in the characters’ psyche.

Η ταινία χρωματίζει μία εποχή περασμένη: όταν η γυναίκα στηριζόταν σε έναν άντρα για να επιβιώσει. Οι ερμηνείες είναι καλές- η Μάγκι Σμιθ εξαιρετική- αλλά η ταινία δεν έχει ρυθμό. Θα εκτιμούσα, επίσης, μια πιο βαθιά ανάλυση στην ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων.

Official Trailer

Starring: Isabelle Adjani, Alan Bates, Maggie Smith

Written by: Jean Rhys (novel), Ruth Prawer Jhabvala (screenplay) and Michel Maingois (French dialogue)

Directed by: James Ivory

Idiom: In the Limelight

e.g. Mario loves to be in the limelight. Wait until he sees his picture on the front page.

Meaning: at the center of attention.

Origin: All theaters today have powerful electric spotlights that throw bright beams of light on featured performers. In many theaters, beginning in the 1840s, the beam was created by heating lime, a form of calcium oxide, until it produced brilliant white light. A strong lens directed it onto the dancer, juggler, actor, or singer on stage. Anyone in the limelight was the center of the audience’s attention. Today, we say that a person who gets a lot of attention, especially from the media, is in the limelight.

Photo by Interim Archives/Getty Images
from the Scholastic Dictionary of Idioms

La Grande Bouffe/The Big Feast (1973)


Four middle-aged men, pilot Marcelo (Marcello Mastroianni), TV presenter Michel (Michel Piccoli), chef Ugo (Ugo Tognazzi) and judge Philippe (Philippe Noiret) all gather in the latter’s country house with one purpose; to enjoy themselves with orgiastic food and sex.

Τέσσερις μεσήλικες άντρες, ο πιλότος Μαρτσέλο (Μαρτσέλο Μαστρογιάννι), ο τηλεπαρουσιαστής Μισέλ (Μισέλ Πικολί), ο σεφ Ούγκο (Ούγκο Τονιάτσι) και ο δικαστής Φιλίπ (Φιλίπ Νουαρέ) συγκεντρώνονται στο εξοχικό του τελευταίου για οργιαστικό φαγοπότι και σεξ.

Mara Films

La Grande Bouffe © 1973 Mara Films


At first it looks like a Roman orgy, but soon the viewer realizes the movie is not about hedonism. It is about midlife crisis and the despair it brings. The men’s goal is not to have fun, but to eat themselves to death.

Αν και αρχικά μοιάζει με Ρωμαϊκό όργιο, ο θεατής γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι η ταινία δεν είναι ηδονιστική.  Είναι μία αλληγορία για την απόγνωση της κρίσης της μέσης ηλικίας. Οι ήρωες τρώνε όχι για να διασκεδάσουν, αλλά για να πεθάνουν.

Starring: Marcello Mastroianni, Michel Piccoli, Ugo Tognazzi, Philippe Noiret, Andréa Ferréol

Written by: Marco Ferreri, Rafael Azcona, Francis Blanche

Directed by: Marco Ferreri

Idiom: It Takes Two to Tango

e.g. It takes two to tango. Who was your accomplice?

Meaning: two people are required to accomplish this deed.

Origin: In the United States in the 1920s, the Latin American dance called the tango became popular, and so did this expression. Just as it takes two dancers to do the tango, there are certain activities that need the cooperation of two people in order to work. For many books, one person writes the words and another draws the pictures. There are a lot of other activities in which it “takes two to tango”.

from the Scholastic Dictionary of Idioms

Far from Heaven (2002)


Cathy (Julianne Moore), a perfect ’50s housewife, is living an all-American family life which unravels when she realizes Frank (Dennis Quaid), her husband, is homosexual and she is in love with their African-American gardener Raymond (Dennis Haysbert).

Η Κάθυ (Τζούλιαν Μουρ), μία νοικοκυρά των ’50s, ζει το αμερικάνικο όνειρο σε ένα προάστιο των ΗΠΑ. Όμως, η ζωή της γκρεμίζεται όταν συνειδητοποιεί ότι ο σύζυγός της, Φρανκ (Ντένις Κουέιντ), είναι ομοφυλόφιλος και πως εκείνη είναι ερωτευμένη με τον Αφροαμερικανό κηπουρό τους Ρέιμοντ (Ντένις Χέισμπερτ).


Julianne Moore © 2002 Focus Features


This stylized movie addresses 1950s taboo issues like homosexuality and interracial relationships which still face prejudice in some societies. Julianne Moore’s excellent emotional portrayal of an ordinary woman earned her an Oscar nomination.

Αυτή η στιλιζαρισμένη ταινία έχει θέματα όπως η ομοφυλοφιλία και οι διαφυλετικές σχέσεις που εξακολουθούν να είναι ταμπού σε κάποιες πολιτείες. Η έξοχη, συναισθηματική ερμηνεία της Τζούλιαν Μουρ, στο ρόλο μίας μεγαλοαστής νοικοκυράς, τής χάρισε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ.

Starring: Julianne Moore, Dennis Quaid, Dennis Haysbert

Written & Directed by: Todd Haynes

Three Engaging Activities for large EFL Classes

by Eric Prochaska, University of Seoul 

1. Survivor

Survivor is a popular television show in many countries around the world. On the show, two teams of contestants compete over a period of several weeks, with a member from one of the two teams being removed from competition each week. The final person in the competition is the ultimate winner. Sharing a certain similarity with the television show, my version can work especially well with large classes.

First, divide the class into equally sized groups. About five or six members per group would be ideal. The teacher will distribute a selection of cards to each group, instructing the members not to read them aloud or let other groups see the cards. Each card will pose a different task, ranging from such things as describing the current weather to giving advice to someone with the flu. After determining which team will go first (if one team has fewer members than the other, the smaller team should begin), the first team will choose one member of one other group and pose one of their tasks to that member.

The teacher will be the judge of whether the answer is adequate. If an answer is not adequate, the respondent is removed from competition (seated in another area of the room), and the first team can proceed to their next target. If the answer is adequate, no one is removed, and the group whose member answered now gets to pose a question to another group. The goal being to eliminate all the members of all the other groups.

This exercise is a great way to review large amounts of practical English. Not only can the competitive atmosphere make for an engaging review session, but this activity, can remind students of the scope of what they have studied. The teacher can choose just how strict the environment will be. For example, perhaps only the respondent is allowed to answer, and if any group members assist, they are both eliminated. I would suggest eliminating anyone for using a language other than the target language.

2. Question Cards

Glancing through 75 ESL Teaching Ideas by Hall Houston, I found an activity which I decided to adapt for my own classes. Houston suggests (no.5) Ask students to write one question they would feel comfortable answering (without writing their name) on an index card. Collect all of the index cards, put them in a bag, have students draw cards, and then ask another student the question on that card. However, knowing my students, I expect that there would be a large percentage of questions such as What’s your name? Therefore, I have modified the activity as follows.

First of all, class introductions should be made so that everyone knows each other’s name. Instruct your students to choose one person who they would like to ask something special. And then have them write this person’s name, and the specific question on an index card. Collect the cards. Re-distribute the cards to other students. Each student must address the question he or she has to the person to whom it was intended by the author. Whether some authors end up asking their own questions or not is not of importance, as everyone will assume that they have someone else’s question.

The goal of this activity is to produce interesting, specific questions which can stimulate further exchanges. Remember to allow students to pursue any follow-up questions and discussions that may result, since the object is not to read all of the questions, but to promote dynamic and spontaneous speaking in English (or other target language).

3. Song Titles

Have students supply you with the titles of some favorite or famous songs. If the titles are in a foreign language, work together with the students to translate the titles into English. Write all of the titles on the board. You will need between eight and a dozen or so titles. The more the better.

Next, have the students form groups, and instruct them to use as many of the phrases on the board as possible, with no further alterations of editing, and construct a short conversation. They may add text around the titles, such as subjects, question words, etc., but the main text of the product should reflect the titles. As you might suspect, this activity can be hit or miss. But given the propensity of younger students to gravitate toward love songs, this can result in some interesting composites.

Reproduced from The Internet TESL Jounal, Vol. VII, No. 4, April 2001

Final Destination (2000)


Student Alex Browning (Devon Sawa), while on board for his school trip, had a vision that the plane would crash. Alex and other six people got off the plane to witness it explode on air. They have survived. But have they cheated death?

Λίγο πριν την απογείωση, ο Άλεξ Μπράουνινγκ (Devon Sawa) είχε όραμα ότι το αεροπλάνο εκρήγνυται. Πανικόβλητος κατεβαίνει μαζί με άλλους έξι ανθρώπους, οι οποίοι έγιναν μάρτυρες του δυστυχήματος. Είχαν γλιτώσει. Είχαν όμως ξεγελάσει τον θάνατο;

New Line Cinema

© 2000 New Line Cinema


Although a thriller, it is not like you are at the edge of your seat all the time. However, it does offer a couple of agonizing deaths. The story’s theme is our existential fear of death and a human’s effort to exert control over it.

Αν δεν ήταν επιδερμική περιπέτεια, θα μπορούσε να είναι και φιλοσοφικό φιλμ αφού κεντρικό θέμα είναι η υπαρξιακή αγωνία του θανάτου. Ο θεατής ταυτίζεται με τις προσπάθειες των ηρώων να προβλέψουν το μέλλον και να αποφύγουν τον θάνατο.

Starring: Devon Sawa, Ali Larter

Written by: Glen Morgan, James Wong and Jeffrey Reddick

Directed by:  James Wong

Επικοινωνία…μια λέξη τόσο γνωστή στο άκουσμά της, αλλά τόσο άγνωστη στην πράξη…

από την Αγγέλικα Βλαχογιάννη

Μία ερώτηση που σίγουρα έχει περάσει από την σκέψη σας κάποια στιγμή, ιδιαίτερα ώρες που αισθάνεστε ότι μία συζήτηση που είχατε δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις σας. Συχνά φεύγουν οι άνθρωποι από μία κουβέντα έχοντας εισπράξει αντιφατικά μηνύματα από τον συνομιλητή τους, ή ακόμα χειρότερα έχοντας καταλάβει κάτι διαφορετικό από αυτό που ειπώθηκε. Άλλες φορές το επικοινωνούν με τον συνομιλητή τους και άλλοτε μένουν με την δική τους εντύπωση.

Τι γίνεται όμως όταν υπάρχει κάποια διαφορά ανάμεσα σε δύο άτομα και προσπαθούν να τη λύσουν; Πολλές τέτοιες στιγμές δεν αργεί να έρθει η σύγκρουση μεταξύ τους όταν η επικοινωνία τους δεν είναι αποδοτική. Η Βιρτζίνια Σατίρ (1916-1988) η “μητέρα” της οικογενειακής – συστημικής ψυχοθεραπείας, όπως την αποκαλούν στην Αμερική, πολύ εύστοχα χαρακτήρισε την επικοινωνία σαν μία τεράστια ομπρέλα που σκεπάζει και επηρεάζει όλα όσα συμβαίνουν ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα. Μόλις ένας άνθρωπος φτάσει σ’αυτή τη γη, η επικοινωνία είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που καθορίζει τι είδους σχέσεις θα δημιουργήσει με τους άλλους και τι θα του συμβεί στη ζωή.

Η επικοινωνία έχει πολλές πλευρές. Είναι το μέτρο με το οποίο δύο άνθρωποι μετρούν την αξία του εαυτού, ο ένας του άλλου. Επίσης, αφορά το φάσμα των τρόπων με τους οποίους οι πληροφορίες κυκλοφορούν: πώς δίνουμε πληροφορίες, πώς τις παίρνουμε, και πώς τις χρησιμοποιούμε και στο τέλος τις ερμηνεύουμε. Η επικοινωνία μαθαίνεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Ένα μωρό έρχεται στη ζωή εφοδιασμένο μόνο με τις πρώτες ύλες. Δεν έχει αντίληψη για τον εαυτό του, ούτε για τους άλλους. Όλα αυτά τα μαθαίνει μέσα από την επικοινωνία που έχει με τα άτομα που το φροντίζουν.

Στην επικοινωνία χρησιμοποιούμε:

  • τα σώματά μας
  • τις αξίες μας
  • τις προσδοκίες μας
  • τα αισθητήρια όργανά μας (μάτια, αυτιά, μύτη, στόμα και δέρμα)
  • την ικανότητά μας για ομιλία
  • τον εγκέφαλό μας

Η Βιρτζίνια Σατίρ δίνει ένα απλό παράδειγμα. Κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον. Οι αισθήσεις σου προσλαμβάνουν την εικόνα μου, τον ήχο μου, την μυρωδιά μου, κι αν έτυχε να με αγγίξεις, γνωρίζεις κι εσύ την αφή μου. Ο εγκέφαλός σου τότε σε πληροφορεί τι σημαίνει αυτό για σένα, επικαλούμενος την πείρα που έχεις από το παρελθόν σου, ιδιαίτερα με τους γονείς σου. Ανάλογα με το όσα αναφέρει ο εγκέφαλός σου, αισθάνεσαι άνεση ή δυσφορία. Το σώμα σου χαλαρώνει ή σφίγγεται. Εν τω μεταξύ, κι εγώ ακολουθώ την ίδια διαδικασία.

Έτσι, λοιπόν, κανένας μας δεν ξέρει τι συλλαμβάνουν οι αισθήσεις μας, τι αισθανόμαστε, ποιες είναι οι αξίες μας, ή τι ακριβώς κάνει το σώμα μας. Το μόνο που μπορεί καθένας από εμάς να κάνει είναι να φανταστεί ή να υποθέσει. Όλα όσα υποθέτεις και φαντάζεσαι, αν δεν αποδειχθούν λανθασμένα, μετατρέπονται σε “αλήθειες, και συχνά οδηγούν στην Κακή Επικοινωνία και σε παγίδες. Με άλλα λόγια, σε φτιάχνω με την φαντασία μου ανάλογα με τον τρόπο που έχω μάθει να ερμηνεύω. Εσύ δεν ξέρεις τίποτα για τον τρόπο με τον οποίο σε αντιλαμβάνομαι και ερμηνεύω, έτσι οι ανταποκρίσεις μου σε σένα ίσως να σου φανούν ακατανόητες. Και εσύ ίσως να κάνεις το ίδιο πράγμα. Εκεί χάνεται η επικοινωνία μας και όλα αυτά συμβαίνουν σε δέκατα του δευτερολέπτου, πριν ακόμα κάνουμε την κουβέντα.

Τότε πολύ εύλογα προκύπτει το εξής ερώτημα: Τελικά με ποιον έχω την ευχαρίστηση να μιλάω… με σένα ή με την εικόνα που σχημάτισα για σένα πριν ακόμα σε γνωρίσω, πριν ακόμα σου μιλήσω…

Είναι πολύ σημαντικό να αρχίσουμε να απασχολούμαστε λιγότερο με τον εσωτερικό μας διάλογο και να ξεκινήσουμε να ακούμε, λίγο παραπάνω κάθε φορά. Όταν απασχολούμαι με αυτά που σκέφτομαι και πιστεύω για σένα πριν ακόμα σε ρωτήσω, τότε παύω να προσέχω αυτά που μου λες.

Ποια είναι τα στοιχεία της ανεμπόδιστης ακρόασης;

  1. Ο ακροατής να δίνει όλη του την προσοχή στον ομιλητή του και την πλήρη παρουσία του.
  2. Να βάζει στην άκρη όλες τις προκατασκευασμένες ιδέες του για το τι πρόκειται να πει ο ομιλητής.
  3. Να προσέχει άγρυπνα κάθε τυχόν σύγχυση και με τις ερωτήσεις να επιζητεί την σαφήνεια.

Η καλή ακρόαση του συνομιλητή μας βοηθάει στο να αποφεύγουμε τις διάφορες παγίδες στην επικοινωνία μας με τους άλλους. Πολλοί υποθέτουν πως οι άνθρωποι που τους αγαπάνε ξέρουν τα πάντα γι’αυτούς και μπορούν να τους καταλάβουν εύκολα, χωρίς πολλά λόγια. Έτσι λοιπόν χρησιμοποιούν νύξεις, υπονοούμενα καθώς και μονολεκτικές απαντήσεις. Με αυτόν τον τρόπο όμως, χάνεται η καλή επικοινωνία με τους άλλους και συχνά υπάρχουν συγκρούσεις μεταξύ τους.

Η Αγγέλικα Βλαχογιάννη είναι σύμβουλος ψυχικής υγείας - ψυχοθεραπεύτρια