In the Mood for Love/Ερωτική Επιθυμία (2000)

Story

Mrs. Chan (Maggie Cheung) is the next-door neighbor to Mr. Chow (Tony Leung). When they realize their spouses are lovers, they get closer together. Their relationship is marked by mutual feelings of restrained love.

Η κυρία Τσαν (Μάγκι Τσένγκ) νοικιάζει ένα δωμάτιο δίπλα σε αυτό του κυρίου Τσόου (Τόνι Λιουνγκ). Όταν συνειδητοποιούν ότι οι σύζυγοί τους είναι εραστές, έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον αλλά δεν επιτρέπουν να παρασυρθούν από το συναίσθημά τους.

Maggie Cheung and Tony Chiu Wai Leung.

Maggie Cheung and Tony Leung © 2000 Jet Tone Films

Review

I love that director Kar Wai Wong keeps the cheating spouses offscreen; just like they were absentees from their marriages, they were absent from the screen. Also loved the lush, vivid cinematography and the perfect movie score adding to the movie’s sensuality.

Μου άρεσε που ο σκηνοθέτης Καρ Γουάι Γουόνγκ δεν μας δείχνει τα πρόσωπα των άπιστων συζύγων. Όπως απουσιάζουν από τους γάμους τους, είναι απόντες και από την οθόνη. Επίσης λάτρεψα την φωτογραφία με τα πλούσια και έντονα χρώματα και το σάουντρακ που προσθέτει στην αισθαντικότητα της ταινίας.

Starring: Maggie Cheung, Tony Leung

Written & Directed by: Kar Wai Wong

Ali (2001)

Story

This is a biography of Muhammad Ali, one of the greatest boxers of all time, and a source of inspiration on and off the ring. When Ali refused army induction, he became an icon for the fight for civil rights; religious freedom and racial justice.

Αυτή είναι η βιογραφία του Μοχάμεντ Αλί, ενός από τους μεγαλύτερους μποξέρ όλων των εποχών και πηγή έμπνευσης εντός και εκτός ρινγκ. Η άρνησή του να καταταγεί στον πόλεμο του Βιετνάμ τον ανέδειξε σε πολιτικό σύμβολο ενάντια στις θρησκευτικές αλλά και φυλετικές διακρίσεις.

Columbia Pictures, Inc.

Will Smith as Muhammad Ali © 2001 Columbia Pictures

Review

The boxing scenes are engaging even if not a fan of the sport. Will Smith, in perhaps one of his best performances, is convincing as Ali and Jon Voight in the role of sportscaster Howard Cosell is a treat. Both got nominated for Oscar.

Οι σκηνές των αγώνων είναι συναρπαστικές και για κάποιον που δεν είναι φαν του αθλήματος. Ο Γουίλ Σμιθ, ίσως σε μία από τις καλύτερες ερμηνείες του, είναι πειστικός ως Αλί, και ο Γιον Βόιτ ως σπορτκάστερ Χάουαντ Κοσέλ είναι απολαυστικός. Και οι δύο ήταν υποψήφιοι για Όσκαρ.

Favorite Quote

I ain’t going no 10,000 miles to help murder and kill other poor people. If I want to die, I’ll die right here, right now, fightin’ you, if I want to die. You my enemy, not no Chinese, no Vietcong, no Japanese. You my opposer when I want freedom. You my opposer when I want justice. You my opposer when I want equality. Want me to go somewhere and fight for you? You won’t even stand up for me right here in America, for my rights and my religious beliefs. You won’t even stand up for my right here at home.

 -Muhammad Ali

Starring: Will Smith, Jon Voight, Jamie Foxx, Ron Silver, Jada Pinkett Smith, Michael Michele, Malick Bowens

Written by: Gregory Allen Howard (story) , Stephen J. Rivele, Christopher Wilkinson, Eric Roth and Michael Mann

Directed by: Michael Mann

Confessions of a Dangerous Mind (2002)

Story

Chuck Barris (Sam Rockwell) is a successful game show producer. However, this is just a facade. He was also recruited by Jim Byrd (George Clooney) to be a CIA operative. Or at least he claims so in his memoir, the movie was based on.

Ο Τσακ Μπάρις (Σαμ Ρόκγουελ) είναι ένας πετυχημένος παραγωγός τηλεπαιχνιδιών. Αυτή όμως είναι η βιτρίνα καθώς ο Τζιμ Μπερντ (Τζορτζ Κλούνεϊ) τον στρατολόγησε να γίνει εκτελεστής της CIA . Ή τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται στην αυτοβιογραφία του, που βασίστηκε η ταινία.

Miramax

Sam Rockwell, George Clooney © 2002 Miramax

Review

George Clooney pulled it off without the possible weaknesses of a directorial debut. It is obvious his style was influenced by Steven Soderbergh. Clooney also got great performances from an all-star cast; even cameo appearances from Brad Pitt and Matt Damon.

Ο Τζωρτζ Κλούνεϊ τα κατάφερε πολύ καλά αποφεύγοντας πιθανές αδυναμίες ενός σκηνοθετικού ντεμπούτου. Το στυλ του είναι φανερό ότι επηρεάστηκε από τον Στίβεν Σόντερμπεργκ. Επίσης, απέσπασε πολύ καλές ερμηνείες από ένα δυνατό καστ, ακόμα και περάσματα από τους Μπραντ Πιτ και Ματ Ντέιμον.

Favorite Quote

When you are young, your potential is infinite. You might do anything, really. You might be Einstein. You might be DiMaggio. Then you get to an age where what you might be gives way to what you have been. You weren’t Einstein. You weren’t anything. That’s a bad moment.

-Chuck Barris

Starring: Sam Rockwell, Drew Barrymore, George Clooney, Julia Roberts

Written by:  Charlie Kaufman and Chuck Barris (based on his same-title book)

Directed by: George Clooney

Man Trouble (1992)

Story

Joan Spruance (Ellen Barkin), an opera singer, decides to rent a guard dog following threats for her life. That’s how she meets dog trainer Harry Bliss (Jack Nicholson), a sleazy but noble person, who falls for her but soon is faced with a dilemma.

Η Τζοάν Σπρούανς (Ellen Barkin), τραγουδίστρια της όπερας, αποφασίζει να νοικιάσει έναν σκύλο-φύλακα κατόπιν απειλών για την ζωή της. Έτσι γνωρίζει τον εκπαιδευτή σκύλων Χάρι Μπλις (Jack Nicholson), έναν κατεργαράκο, που την ερωτεύεται και θα έρθει αντιμέτωπος με ένα δίλημμα.

Jack Nicholson and Ellen Barkin

Jack Nicholson and Ellen Barkin © 1992 Penta Pictures

Review

I thought the leading couple would guarantee a decent romantic comedy. But, I was bored out of my mind and I was disappointed to watch such talented actors playing in a movie I am pretty sure they want to forget.

Νόμιζα ότι το πρωταγωνιστικό ζευγάρι θα εγγυόταν μία αξιοπρεπή ρομαντική κωμωδία. Αλλά, πέθανα από βαριεστημάρα και απογοητεύτηκα να παρακολουθώ τόσο ταλαντούχους ηθοποιούς να παίζουν σε μία ταινία που σίγουρα θα θέλουν να ξεχάσουν.

Starring: Jack Nicholson, Ellen Barkin, Beverly D’Angelo

Written by: Carole Eastman

Directed by:  Bob Rafelson

eXistenZ (1999)

Story

Allegra Geller (Jennifer Jason Leigh) is a game designer whose life is n danger. In order to avoid her assassins, she teams up with Ted (Jude Law), a marketing trainee, and they both play her virtual reality game eXistenZ.

Η Αλέγκρα Γκέλερ (Τζένιφερ Τζέισον Λι) είναι μία σχεδιάστρια ηλεκτρονικών παιχνιδιών, της οποίας η ζωή κινδυνεύει. Ο μόνος τρόπος για να αποφύγει τους δολοφόνους της είναι να παίξει μαζί με τον Τεντ (Τζουντ Λο), ειδικευόμενο μάρκετινγκ, το δικό της παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας eXistenZ.

Jude Law and Jennifer Jason Leigh

Jude Law and Jennifer Jason Leigh © 1999 Alliance Atlantis Communications

Review

The hazy boundaries between what is real and what is imaginary and the strong symbolism of a cable that resembles the umbilical cord argue against the existence (pun intended) of gaming, but it was not enough for the movie to be good.

Τα ασαφή όρια μεταξύ ρεαλισμού και φανταστικού και ο δυνατός συμβολισμός του καλωδίου σύνδεσης που μοιάζει με ομφάλιο λώρο επιχειρηματολογούν κατά της ύπαρξης των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, αλλά δεν αρκούν για μία καλή ταινία.

Starring: Jennifer Jason Leigh, Jude Law, Ian Holm, Don McKellar

Written & Directed by: David Cronenberg

Οδηγός επιβίωσης συνοδών ασθενών στο νοσοκομείο (μέρος α’)

Μπορείς να τους εντοπίσεις εύκολα στις συγκοινωνίες. Αρκεί να ρίξεις ένα βλέμμα γύρω σου. Φορτωμένοι με σακούλες. Μόνο που αυτές οι σακούλες δεν έχουν ψώνια. Το καταλαβαίνεις γιατί είναι γεμισμένες μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο με πράγματα. Πράγματα χρήσιμα για τον ασθενή. Τον ασθενή που συνοδεύουν. Συνοδός! Τι ευφημισμός αλήθεια! Τι είναι το νοσοκομείο; Δεξίωση; Πάρτι; Φαντάζομαι τον ασθενή να λέει:

“Θέλεις να με συνοδεύσεις στο νοσοκομείο; Θα κάνω μία εισαγωγή.”

Hospitals

Προσωπικά, στη γραμμή Μοναστηράκι-Δουκίσσης Πλακεντίας τούς βρήκα. Είναι εκείνοι που είναι λίγο πιο στεναχωρημένοι από τους υπόλοιπους επιβάτες, που θα κάτσουν από την πόρτα που θα μπουν στο Μοναστηράκι γιατί ξέρουν ότι από αυτή την μεριά ανοίγει και στην Εθνική Άμυνα. Κι όταν ανέβουν από τις κυλιόμενες χωρίς καν να κοιτάξουν θα βγουν από την πλευρά που η ταμπέλα γράφει “Υπ. Μεταφορών & Επικοινωνιών”. Εκείνοι διαβάζουν “Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών”.

Έχουν κάνει τόσες φορές τη διαδρομή που δεν χρειάζεται καν να ρωτήσουν τον σεκιούριτι πληροφορίες για το “πού είναι το κτίριο 3”, “πού είναι το αιματολογικό”. Μην σου πω ότι θα δώσουν και οδηγίες στους πρωτάρηδες στη συνοδεία!

Ωστόσο, η ‘συνοδεία’ ξεκινάει πολύ πριν γίνει η εισαγωγή στο νοσοκομείο. Ξεκινάει με τα επείγοντα περιστατικά. Το νοσοκομείο εφημερεύει. Ο ασθενής υποφέρει. Ο συνοδός εξετάζει αν το σύμπτωμα του ασθενή ταιριάζει με τις κλινικές που εφημερεύουν γιατί ως γνωστόν δεν εφημερεύουν ΟΛΕΣ οι κλινικές (βλ.ειδικότητες) ενός νοσοκομείου ταυτόχρονα, εκτός κι αν μιλάμε για γενική εφημερία.

Αφού ταιριάξουμε το σύμπτωμα με την ειδικότητα, μένει να αποφασιστεί το πώς θα φτάσουμε εκεί! Ο τρόπος πρόσβασης στο νοσοκομείο ποικίλλει. Ο συνοδός είτε θα εκτελέσει και χρέη οδηγού και θα φτάσει ιδιωτικά ο ασθενής στα επείγοντα, είτε θα καλέσει το ασθενοφόρο. Αν πάντως θέλετε να προηγηθείτε στην εξέταση, καλέστε το ασθενοφόρο! Η λογική είναι “αφού δεν μπόρεσε να έρθει μόνος του ο ασθενής μέχρι εδώ, δεν είναι καθόλου καλά”. Κι έχει κάποια βάση αν το ασθενοφόρο είχε κληθεί στον τόπο ενός τροχαίου και όχι στον τόπο ενός ανθρώπου που βλέπει το ασθενοφόρο ως δωρεάν ταξί!

Κι εκεί που νομίζεις ως άπειρος συνοδός “first come, first served” (είναι και η αμερικάνικη νοοτροπία που μεσολαβεί στην εμπειρία!) διαπιστώνεις ότι δεν έχει προτεραιότητα ο δικός σου ασθενής κι ας κινδυνεύει να πεθάνει από αιμορραγία, αλλά ο ξαπλωμένος στο φορείο ασθενής που σπρώχνει με δύναμη ο τραυματιοφορέας. Επί τη ευκαιρία, ως συνοδός μού φάνηκε χρήσιμη η συμβουλή που άκουγα από μικρή “να έχεις και στην πλάτη σου μάτια”. Αλλιώς, μπουμ! Και να’τη η μελανιά στα πλευρά!

Αυτό όμως δεν είναι τίποτα. Από τα χειρότερα που μπορεί να σου συμβούν στο νοσοκομείο είναι να διαπιστώσεις μετά από ώρα ότι ο ασθενής κι εσύ περιμένατε έξω από τη λάθος πόρτα! Για παράδειγμα, συνοδεύεις έναν ασθενή που παραπονιέται “πονάει το στήθος, νιώθω σφίξιμο στην καρδιά & κονταίνει η αναπνοή μου” κι έτσι όταν στα επείγοντα σε ρωτάνε “για πού;” απαντάς “καρδιολογικό”. Σού δίνουν ένα χαρτάκι με νούμερο και περιμένεις τη σειρά σας απέξω από την πόρτα με την ταμπέλα “Καρδιολογικό”.

Να πω εδώ, πως καλό είναι να μην εφησυχάζεσαι ότι πρόκειται να φωνάξουν το νούμερό σας αλλά να έχεις τον νου σου για τη σειρά!!! Αν οι άνθρωποι βιάζονται και προσπαθούν να υπερπηδήσουν τον μπροστινό τους για να ακουμπήσουν τον οβολό τους στην τράπεζα ή το σούπερ μάρκετ, μπορείς να φανταστείς πόσο πιο έντονη γίνεται αυτή η συμπεριφορά όταν υπάρχει θέμα ζωής ή θανάτου, κοινώς θέμα υγείας!

Κλείνει η παρένθεση. Τι γίνεται όταν τελικά ανοίγει η πόρτα για τον ασθενή που συνοδεύεις για να σου πουν “Λάθος πόρτα! Στον παθολόγο έπρεπε να πάτε.”  Αυτό πονάει πολύ περισσότερο από τη μελανιά!

Ας υποθέσουμε όμως ότι έκανες μία σωστή εκτίμηση των συμπτωμάτων και περιμένετε έξω από τη σωστή πόρτα. Βέβαια, είναι πολύ πιθανό η ορθή κρίση να έχει έρθει και με την εξοικείωση στον άχαρο ρόλο του συνοδού. Γι’αυτό και μπορεί να έχεις προβλέψει ότι αυτή η επίσκεψη στα επείγοντα δεν θα είναι “ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε” (δηλαδή εξέταση, διάγνωση, φαρμακευτική αγωγή) αλλά μία εισαγωγή για νοσηλεία.

Μπορεί επίσης να το γνωρίζεις εκ των προτέρων γιατί ο θεράπων ιατρός του ασθενή είπε “έλα στην εφημερία να σε βάλουμε μέσα”. Σε αυτή την περίπτωση δεν νιώθεις έκπληξη όταν βλέπεις τον ασθενή που συνοδεύεις να βγαίνει από το εξεταστήριο με την πεταλούδα στο χέρι. Πεταλούδα! Άλλος ευφημισμός! Τι σχέση έχει αυτό το όμορφο έντομο με εκείνο το άσχημο πλαστικό εξάρτημα με βελόνα που χρησιμοποιούν οι γιατροί για να περνάνε τα φάρμακα απευθείας στην κυκλοφορία του αίματος;

Ξέρεις λοιπόν από πριν ότι θα γίνει νοσηλεία. Επομένως ξέρεις κι ότι ο ασθενής θα χρειαστεί τα προσωπικά του είδη (πιτζάμες, παντόφλες, μία αλλαξιά εσώρουχα για αρχή) μαζί του. Έχοντας μεγαλώσει με την παροιμία “των φρονίμων τα παιδιά…” θέλεις να δείξεις φρονιμάδα (=προνοητικότητα) και στοιβάζεις τα προσωπικά είδη σε ένα σακ βουαγιάζ για να μην φύγεις από το σπίτι χωρίς αυτό! Μήπως θα έπρεπε όμως;

Γιατί μπορεί η ‘πεταλούδα’ να συμβολίζει την εισαγωγή, η περιπέτεια των επειγόντων όμως δεν έχει τελειώσει ακόμα! Από την γνωμάτευση της εισαγωγής μέχρι την στιγμή που θα μπείτε στο δωμάτιο, έχετε δρόμο να διανύσετε. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Και καλά αν τα διαγνωστήρια που σε στέλνουν (αξονική, ακτινογραφία, κτλ.) είναι στον ίδιο όροφο. Αν όμως χρειαστεί να περπατήσετε, καλό είναι να εξασφαλίσεις ένα αναπηρικό αμαξίδιο, ειδικά αν ο ασθενής σου είναι καταβεβλημένος.

Υπάρχουν τραυματιοφορείς που μπορούν να βοηθήσουν. Αλλά είναι λίγοι αναλογικά με τους ασθενείς. Αν πρόκειται να τους φιλοδωρήσεις, όπως έκανε ο δικός μου ασθενής κόντρα στη συμβουλή μου, τουλάχιστον μην το κάνεις πριν σας μεταφέρει στο δωμάτιο!Θα σας αφήσει να πάει στον επόμενο ασθενή και θα μείνεις να σπρώχνεις εσύ το αναπηρικό αμαξίδιο!

Όπως κατάλαβες, είτε με αμαξίδιο, είτε χωρίς, η περίσταση απαιτεί αρκετή μετακίνηση και ταλαιπωρία στους διαδρόμους του νοσοκομείου. Οπότε, το φρόνιμο θα ήταν να μην έχεις και το βαλιτσάκι να νοιαστείς!  Αν υπάρχει η δυνατότητα να παραμείνει πίσω και να το φέρει κάποιος άλλος στο νοσοκομείο, ή να το φέρεις αργότερα εσύ, καλύτερα άφησέ το σπίτι. Εδώ καλά-καλά δεν μπορείς να μεταφέρεις το σώμα σου γιατί νιώθεις ξαφνικά να ζυγίζεις τα διπλάσια κιλά και τα πόδια σου είναι βαριά, θα κουβαλάς και το βαλιτσάκι;

Κουβαλάς ήδη την αγωνία. Είτε επισκέφτεσαι τα επείγοντα για πρώτη φορά και αναρωτιέσαι “θα σωθεί;”, “θα γίνει καλά;”, “ήρθαμε εγκαίρως;” είτε είσαι βετεράνος και άρα λιγότερο φρικαρισμένος, η αγωνία δεν σε εγκαταλείπει. Συνεχώς σού τριβελίζουν το μυαλό ερωτήματα όπως “θα ‘πιάσουν’ τα φάρμακα;” , “πόσο θα μείνει μέσα;”, “μήπως αρπάξει καμιά λοίμωξη στο νοσοκομείο;” Η αγωνία είναι εκείνο το συναίσθημα που θα σε συνοδεύει συνέχεια.  Ε, να μην συνοδεύεσαι κι εσύ;

Εξάλλου δεν γίνεται κι αλλιώς, γιατί δεν είμαστε ‘συνοδοί ασθενών’ γενικά, αλλά είμαστε συνοδοί συγγενών που ασθενούν.