Οδηγός επιβίωσης συνοδών ασθενών στο νοσοκομείο (μέρος α’)

Μπορείς να τους εντοπίσεις εύκολα στις συγκοινωνίες. Αρκεί να ρίξεις ένα βλέμμα γύρω σου. Φορτωμένοι με σακούλες. Μόνο που αυτές οι σακούλες δεν έχουν ψώνια. Το καταλαβαίνεις γιατί είναι γεμισμένες μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο με πράγματα. Πράγματα χρήσιμα για τον ασθενή. Τον ασθενή που συνοδεύουν. Συνοδός! Τι ευφημισμός αλήθεια! Τι είναι το νοσοκομείο; Δεξίωση; Πάρτι; Φαντάζομαι τον ασθενή να λέει:

“Θέλεις να με συνοδεύσεις στο νοσοκομείο; Θα κάνω μία εισαγωγή.”

Hospitals

Προσωπικά, στη γραμμή Μοναστηράκι-Δουκίσσης Πλακεντίας τούς βρήκα. Είναι εκείνοι που είναι λίγο πιο στεναχωρημένοι από τους υπόλοιπους επιβάτες, που θα κάτσουν από την πόρτα που θα μπουν στο Μοναστηράκι γιατί ξέρουν ότι από αυτή την μεριά ανοίγει και στην Εθνική Άμυνα. Κι όταν ανέβουν από τις κυλιόμενες χωρίς καν να κοιτάξουν θα βγουν από την πλευρά που η ταμπέλα γράφει “Υπ. Μεταφορών & Επικοινωνιών”. Εκείνοι διαβάζουν “Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών”.

Έχουν κάνει τόσες φορές τη διαδρομή που δεν χρειάζεται καν να ρωτήσουν τον σεκιούριτι πληροφορίες για το “πού είναι το κτίριο 3”, “πού είναι το αιματολογικό”. Μην σου πω ότι θα δώσουν και οδηγίες στους πρωτάρηδες στη συνοδεία!

Ωστόσο, η ‘συνοδεία’ ξεκινάει πολύ πριν γίνει η εισαγωγή στο νοσοκομείο. Ξεκινάει με τα επείγοντα περιστατικά. Το νοσοκομείο εφημερεύει. Ο ασθενής υποφέρει. Ο συνοδός εξετάζει αν το σύμπτωμα του ασθενή ταιριάζει με τις κλινικές που εφημερεύουν γιατί ως γνωστόν δεν εφημερεύουν ΟΛΕΣ οι κλινικές (βλ.ειδικότητες) ενός νοσοκομείου ταυτόχρονα, εκτός κι αν μιλάμε για γενική εφημερία.

Αφού ταιριάξουμε το σύμπτωμα με την ειδικότητα, μένει να αποφασιστεί το πώς θα φτάσουμε εκεί! Ο τρόπος πρόσβασης στο νοσοκομείο ποικίλλει. Ο συνοδός είτε θα εκτελέσει και χρέη οδηγού και θα φτάσει ιδιωτικά ο ασθενής στα επείγοντα, είτε θα καλέσει το ασθενοφόρο. Αν πάντως θέλετε να προηγηθείτε στην εξέταση, καλέστε το ασθενοφόρο! Η λογική είναι “αφού δεν μπόρεσε να έρθει μόνος του ο ασθενής μέχρι εδώ, δεν είναι καθόλου καλά”. Κι έχει κάποια βάση αν το ασθενοφόρο είχε κληθεί στον τόπο ενός τροχαίου και όχι στον τόπο ενός ανθρώπου που βλέπει το ασθενοφόρο ως δωρεάν ταξί!

Κι εκεί που νομίζεις ως άπειρος συνοδός “first come, first served” (είναι και η αμερικάνικη νοοτροπία που μεσολαβεί στην εμπειρία!) διαπιστώνεις ότι δεν έχει προτεραιότητα ο δικός σου ασθενής κι ας κινδυνεύει να πεθάνει από αιμορραγία, αλλά ο ξαπλωμένος στο φορείο ασθενής που σπρώχνει με δύναμη ο τραυματιοφορέας. Επί τη ευκαιρία, ως συνοδός μού φάνηκε χρήσιμη η συμβουλή που άκουγα από μικρή “να έχεις και στην πλάτη σου μάτια”. Αλλιώς, μπουμ! Και να’τη η μελανιά στα πλευρά!

Αυτό όμως δεν είναι τίποτα. Από τα χειρότερα που μπορεί να σου συμβούν στο νοσοκομείο είναι να διαπιστώσεις μετά από ώρα ότι ο ασθενής κι εσύ περιμένατε έξω από τη λάθος πόρτα! Για παράδειγμα, συνοδεύεις έναν ασθενή που παραπονιέται “πονάει το στήθος, νιώθω σφίξιμο στην καρδιά & κονταίνει η αναπνοή μου” κι έτσι όταν στα επείγοντα σε ρωτάνε “για πού;” απαντάς “καρδιολογικό”. Σού δίνουν ένα χαρτάκι με νούμερο και περιμένεις τη σειρά σας απέξω από την πόρτα με την ταμπέλα “Καρδιολογικό”.

Να πω εδώ, πως καλό είναι να μην εφησυχάζεσαι ότι πρόκειται να φωνάξουν το νούμερό σας αλλά να έχεις τον νου σου για τη σειρά!!! Αν οι άνθρωποι βιάζονται και προσπαθούν να υπερπηδήσουν τον μπροστινό τους για να ακουμπήσουν τον οβολό τους στην τράπεζα ή το σούπερ μάρκετ, μπορείς να φανταστείς πόσο πιο έντονη γίνεται αυτή η συμπεριφορά όταν υπάρχει θέμα ζωής ή θανάτου, κοινώς θέμα υγείας!

Κλείνει η παρένθεση. Τι γίνεται όταν τελικά ανοίγει η πόρτα για τον ασθενή που συνοδεύεις για να σου πουν “Λάθος πόρτα! Στον παθολόγο έπρεπε να πάτε.”  Αυτό πονάει πολύ περισσότερο από τη μελανιά!

Ας υποθέσουμε όμως ότι έκανες μία σωστή εκτίμηση των συμπτωμάτων και περιμένετε έξω από τη σωστή πόρτα. Βέβαια, είναι πολύ πιθανό η ορθή κρίση να έχει έρθει και με την εξοικείωση στον άχαρο ρόλο του συνοδού. Γι’αυτό και μπορεί να έχεις προβλέψει ότι αυτή η επίσκεψη στα επείγοντα δεν θα είναι “ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε” (δηλαδή εξέταση, διάγνωση, φαρμακευτική αγωγή) αλλά μία εισαγωγή για νοσηλεία.

Μπορεί επίσης να το γνωρίζεις εκ των προτέρων γιατί ο θεράπων ιατρός του ασθενή είπε “έλα στην εφημερία να σε βάλουμε μέσα”. Σε αυτή την περίπτωση δεν νιώθεις έκπληξη όταν βλέπεις τον ασθενή που συνοδεύεις να βγαίνει από το εξεταστήριο με την πεταλούδα στο χέρι. Πεταλούδα! Άλλος ευφημισμός! Τι σχέση έχει αυτό το όμορφο έντομο με εκείνο το άσχημο πλαστικό εξάρτημα με βελόνα που χρησιμοποιούν οι γιατροί για να περνάνε τα φάρμακα απευθείας στην κυκλοφορία του αίματος;

Ξέρεις λοιπόν από πριν ότι θα γίνει νοσηλεία. Επομένως ξέρεις κι ότι ο ασθενής θα χρειαστεί τα προσωπικά του είδη (πιτζάμες, παντόφλες, μία αλλαξιά εσώρουχα για αρχή) μαζί του. Έχοντας μεγαλώσει με την παροιμία “των φρονίμων τα παιδιά…” θέλεις να δείξεις φρονιμάδα (=προνοητικότητα) και στοιβάζεις τα προσωπικά είδη σε ένα σακ βουαγιάζ για να μην φύγεις από το σπίτι χωρίς αυτό! Μήπως θα έπρεπε όμως;

Γιατί μπορεί η ‘πεταλούδα’ να συμβολίζει την εισαγωγή, η περιπέτεια των επειγόντων όμως δεν έχει τελειώσει ακόμα! Από την γνωμάτευση της εισαγωγής μέχρι την στιγμή που θα μπείτε στο δωμάτιο, έχετε δρόμο να διανύσετε. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Και καλά αν τα διαγνωστήρια που σε στέλνουν (αξονική, ακτινογραφία, κτλ.) είναι στον ίδιο όροφο. Αν όμως χρειαστεί να περπατήσετε, καλό είναι να εξασφαλίσεις ένα αναπηρικό αμαξίδιο, ειδικά αν ο ασθενής σου είναι καταβεβλημένος.

Υπάρχουν τραυματιοφορείς που μπορούν να βοηθήσουν. Αλλά είναι λίγοι αναλογικά με τους ασθενείς. Αν πρόκειται να τους φιλοδωρήσεις, όπως έκανε ο δικός μου ασθενής κόντρα στη συμβουλή μου, τουλάχιστον μην το κάνεις πριν σας μεταφέρει στο δωμάτιο!Θα σας αφήσει να πάει στον επόμενο ασθενή και θα μείνεις να σπρώχνεις εσύ το αναπηρικό αμαξίδιο!

Όπως κατάλαβες, είτε με αμαξίδιο, είτε χωρίς, η περίσταση απαιτεί αρκετή μετακίνηση και ταλαιπωρία στους διαδρόμους του νοσοκομείου. Οπότε, το φρόνιμο θα ήταν να μην έχεις και το βαλιτσάκι να νοιαστείς!  Αν υπάρχει η δυνατότητα να παραμείνει πίσω και να το φέρει κάποιος άλλος στο νοσοκομείο, ή να το φέρεις αργότερα εσύ, καλύτερα άφησέ το σπίτι. Εδώ καλά-καλά δεν μπορείς να μεταφέρεις το σώμα σου γιατί νιώθεις ξαφνικά να ζυγίζεις τα διπλάσια κιλά και τα πόδια σου είναι βαριά, θα κουβαλάς και το βαλιτσάκι;

Κουβαλάς ήδη την αγωνία. Είτε επισκέφτεσαι τα επείγοντα για πρώτη φορά και αναρωτιέσαι “θα σωθεί;”, “θα γίνει καλά;”, “ήρθαμε εγκαίρως;” είτε είσαι βετεράνος και άρα λιγότερο φρικαρισμένος, η αγωνία δεν σε εγκαταλείπει. Συνεχώς σού τριβελίζουν το μυαλό ερωτήματα όπως “θα ‘πιάσουν’ τα φάρμακα;” , “πόσο θα μείνει μέσα;”, “μήπως αρπάξει καμιά λοίμωξη στο νοσοκομείο;” Η αγωνία είναι εκείνο το συναίσθημα που θα σε συνοδεύει συνέχεια.  Ε, να μην συνοδεύεσαι κι εσύ;

Εξάλλου δεν γίνεται κι αλλιώς, γιατί δεν είμαστε ‘συνοδοί ασθενών’ γενικά, αλλά είμαστε συνοδοί συγγενών που ασθενούν.

Advertisements

2 thoughts on “Οδηγός επιβίωσης συνοδών ασθενών στο νοσοκομείο (μέρος α’)

  1. Σε νιώθω…. Και η ταλαιπωρία συνεχίζεται τις ημέρες της νοσηλείας… Συμβαίνουν τα απίστευτα… κι εσύ, απλός παρατηρητής…

    • Μα ναι, επειδή ακριβώς συνεχίζεται η ταλαιπωρία, συνεχίζεται και το κείμενο. Stay tuned for Part 2! Follow this blog and you won’t miss a post!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s