Basic Instinct (1992)

Story

Detective Nick Curran (Michael Douglas), investigator of an ice-pick murder, is lured into a seductive game by prime suspect, novelist Catherine Tramell (Sharon Stone). Dr. Beth Garner (Jeanne Tripplehorn), police psychologist, warns him she is a psychopath.

Ο ντετέκτιβ Νικ Κάραν (Μάικλ Ντάγκλας) ερευνά τον φόνο με παγοκόφτη και η κυρίως ύποπτη, συγγραφέας Κάθριν Τρεμέλ (Σάρον Στόουν) τον προσκαλεί σε ένα παιχνίδι αποπλάνησης. Η Δρ. Μπεθ Γκάρνερ (Τζιν Τρίπλχορν), ψυχολόγος του τμήματος, τον προειδοποιεί ότι είναι ψυχοπαθής.

Columbia TriStar

Sharon Stone © 1992 TriStar Pictures

Review

From the opening murder scene to the car chase and the graphic sex scenes, the movie carefully builds the tension. However, the ending was frustrating because it is not crystal clear who the murderer was, since every shred of evidence supports two different conclusions! Catherine is a great Hitchcock heroine; blond, icy, desirable. The infamous interrogation scene skyrocketed Sharon Stone to stardom.

Από την αρχική σκηνή του φόνου, στις σκηνές καταδίωξης και τις προκλητικές σκηνές σεξ, η ταινία προσεκτικά χτίζει την αγωνία. Ωστόσο, το τέλος ήταν απογοητευτικό καθώς δεν είναι ξεκάθαρο το ποιος είναι ο δολοφόνος, αφού κάθε στοιχείο υποστηρίζει δύο διαφορετικά συμπεράσματα! Η Κάθριν είναι μία χιτσκοκική ηρωίδα, ξανθιά, κρύα, επιθυμητή. Η περίφημη σκηνή της ανάκρισης έκανε την Σάρον Στόουν σταρ.

Starring: Michael Douglas, Sharon Stone, Jeanne Tripplehorn

Written by: Joe Eszterhas

Directed by: Paul Verhoeven

Bitter Moon (1992)

Story

Aboard a cruise ship, Nigel (Hugh Grant) and Fiona (Kristin Scott Thomas) meet another married couple, Mimi (Emmanuelle Seigner) and Oscar (Peter Coyote). Nigel tolerates Oscar’s obscene narration of his marriage, for a night with Mimi. When Nigel wants out, Fiona joins in.

Στο κρουαζιερόπλοιο, ο Νάιτζελ (Χιου Γκραντ) και η Φιόνα (Κριστίν Σκοτ Τόμας) συναντούν ένα άλλο παντρεμένο ζευγάρι, την Μιμί (Εμμανουέλ Σενιέ) και τον Όσκαρ (Πίτερ Κογιότ). Ο Νάιτζελ ανέχεται την αφήγηση του Όσκαρ για την σχέση του με την Μιμί, για μία νύχτα μαζί της. Όταν ο Νάιτζελ θέλει να ξεφύγει από το παιχνίδι τους, η Φιόνα παίρνει μέρος.

New Line Cinema

© 1992 Canal + and Columbia Pictures Corporation 

Review

Without having read the same name book by Pascal Bruckner, I would say the story in its extremes is a parable for marital life. In flashbacks we watch a passionate love story turning into a marriage of convenience, with all the stages in between; the infatuation, the boredom, the power games (taking turns in humiliating the other), the cheating and the hardest reality of all; needing the other.

Χωρίς να έχω διαβάσει το ομότιτλο βιβλίο από τον Πασκάλ Μπρυκνέρ, θα έλεγα ότι -αν και υπερβολική- η ιστορία αποτελεί μία παραβολή για την συζυγική ζωή. Σε φλάσμπακ βλέπουμε μία παθιασμένη ερωτική ιστορία να μετατρέπεται σε γάμο συμφέροντος, με όλα τα ενδιάμεσα στάδια: την ακατανίκητη έλξη, την βαριεστιμάρα, τα παιχνίδια εξουσίας (εξευτελίζοντας ο ένας τον άλλον), την απιστία και την σκληρότερη αλήθεια, το να χρειάζεσαι τον άλλον.

Favorite Quote

We were developing a narcotic dependence on television,  the marital aid that enables a couple to endure each other, without having to talk.   – Oscar

Starring: Peter Coyote, Emmanuelle Seigner, Hugh Grant, Kristin Scott Thomas

Written by: Roman Polanski, Gérard Brach, John Brownjohn, Pascal Bruckner (novel)

Directed by: Roman Polanski

Femme Fatale (2002)

Story

When Laure (Rebecca Romijn), a jewel thief, is mistaken for widower Lily (Rebecca Romijn), she grabs the chance to leave Paris. Years later paparazzo Nicolas Bardo (Antonio Banderas) takes a photo of the wife of the new American ambassador Watts (Peter Coyote), of Laure that is.

Όταν την Λώρα (Ρεμπέκα Ρόμιν), κλέφτρα διαμαντιών, την μπερδεύουν για την χήρα Λίλυ (Ρεμπέκα Ρόμιν), βρίσκει την ευκαιρία να φύγει από το Παρίσι. Χρόνια αργότερα ο παπαράτσι Νίκολας Μπαρντό (Αντόνιο Μπαντέρας) βγάζει την φωτογραφία της γυναίκας του νέου Αμερικανού πρέσβη Γουότς (Πίτερ Κογιότ), δηλαδή της Λώρας.

Warner Brothers Pictures

Rebecca Romijn, Antonio Banderas © 2002 Quinta Communications

Review

If ‘femme fatale’ is a woman who is conniving, vengeful, drop-dead gorgeous seductress, and leads to his destruction every man she crosses paths with, then Romijn’s character has succeeded. But the movie –with the exception of the very good music score by Ryuichi Sakamoto – has failed; it gives the impression of watching fashion editorial rather than a structured, coherent movie with a plausible plot.

Αν με τον όρο ‘μοιραία γυναίκα’ εννοούμε μία γυναίκα δολοπλόκα, εκδικητική, αφοπλιστικά σέξι, που οδηγεί στην καταστροφή κάθε άντρα που συναντά, τότε ο χαρακτήρας της Ρόμιν είναι πετυχημένος. Όμως η ταινία –με εξαίρεση την μουσική επένδυση του Ryuichi Sakamoto- είναι αποτυχημένη. Νομίζεις ότι παρακολουθείς ένα εντιτόριαλ μόδας αντί μία δομημένη ταινία με αληθοφανή πλοκή.

Starring: Rebecca Romijn, Antonio Banderas, Peter Coyote

Written & Directed by: Brian De Palma

Baran/The Rain (2001)

Story

In a building site in Tehran, Lateef (Hossein Abedini) is the tea boy and small Rahmat (Zahra Bahrami) carries cement sacks. Memar (Mohammad Amir Naji), the construction boss, decides the two boys should switch jobs. Lateef acts vengefully, until Rahmat’s secret is revealed.

Σε μία οικοδομή στην Τεχεράνη, ο Λατίφ (Χουσείν Αμπεντίνι) φέρνει το τσάι στους οικοδόμους και ο μικροκαμωμένος Ραχμάτ (Ζαχρά Μπαχραμί) κουβαλά σάκους τσιμέντου. Ο Μεμάρ (Μοχάμαντ Αμίρ Ναγί), ο εργολάβος, αποφασίζει τα δύο αγόρια να ανταλλάξουν θέσεις. Ο Λατίφ συμπεριφέρεται εκδικητικά, μέχρι να αποκαλυφθεί το μυστικό του Ραχμάτ.

Hossein Abedini and Zahra Bahrami

Hossein Abedini, Zahra Bahrami © 2001 Fouad Nahas and Miramax

Review

Speaking last week of understanding the different, I picked to watch a film from the award-winning Iranian director Majid Majidi, whose films are known to have a poetic feel. Indeed, there is a certain poetry watching Lateef transform from a selfish, hot-headed teenage boy into a noble man through the power of love. In contrast to the western movies, it is light on dialogue. And yet, it is very powerful!

Μιλώντας την προηγούμενη εβδομάδα για το διαφορετικό, διάλεξα ένα φιλμ από τον βραβευμένο Ιρανό σκηνοθέτη Μαγίντ Μαγίντι, του οποίου οι ταινίες έχουν μία ποιητική αίσθηση. Όντως, υπάρχει ποίηση στο να παρακολουθείς τον εγωιστή, οξύθυμο έφηβο Λατίφ να μεταμορφώνεται σε ανιδιοτελή άντρα μέσω της δύναμης της αγάπης. Σε αντίθεση με τις δυτικές ταινίες, οι διάλογοι της ταινίας είναι ελάχιστοι. Ίσως όμως για αυτό να είναι τόσο δυνατή!

Starring: Hossein Abedini, Zahra Bahrami, Mohammad Amir Naji

Written & Directed by: Majid Majidi

Crash (2004)

Story

Detectives (Jennifer Esposito, Don Cheadle) crash on their way to a crime scene, a couple (Sandra Bullock, Brendan Fraser) are carjacked, another couple (Thandie Newton, Terrence Howard) are pulled over by cops (Matt Dillon, Ryan Philippe) who abuse their power, two teenagers (Chris ‘Ludacris’ Bridges, Larenz Tate) wander the city and steal cars, a small-store owner (Shaun Toub) buys a gun for protection and a locksmith (Michael Peña) tries to do his job and protect his family in an intolerant society. All those people are intertwined in a web of racial prejudice where the roles of victims and victimizers often reverse.

Οι ντετέκτιβ (Jennifer Esposito, Don Cheadle) τρακάρουν καθοδόν για τον τόπο ενός εγκλήματος, ένα ζευγάρι (Sandra Bullock, Brendan Fraser) πέφτει θύμα βίαιας κλοπής αυτοκινήτου, ένα άλλο ζευγάρι (Thandie Newton, Terrence Howard) γίνεται θύμα κατάχρησης εξουσίας από δύο αστυνομικούς (Matt Dillon, Ryan Philippe), δύο έφηβοι (Chris ‘Ludacris’ Bridges, Larenz Tate) περιφέρονται στην πόλη κλέβοντας αυτοκίνητα, ο ιδιοκτήτης ενός μικρού μαγαζιού (Shaun Toub) αγοράζει όπλο για προστασία κι ένας κλειδαράς (Michael Peña) προσπαθεί να κάνει την δουλειά του και να προστατέψει την οικογένειά του σε μία κοινωνία μη ανεκτική εναντίον του διαφορετικού. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μπλέκονται σε ένα κουβάρι φυλετικών προκαταλήψεων όπου οι ρόλοι του θύματος και του θύτη συχνά εναλλάσσονται.

Lions Gate Films

© 2004 Lions Gate Films

Review

With all those different plotlines I thought the film would be chaotic, difficult to follow. But to my surprise, the movie is great –totally worthy the Oscars for Best Picture and Best Writing. I loved how it approached the sensitive topic of racial prejudice without falling into the trap of thinking in terms of “either/or”. There is good and bad in every character and director and writer Paul Haggis is more concerned of understanding their behavior than judging them. Thus, the audience learns to focus on what we have in common; pain, for instance, is universal.

Με όλες αυτές τις διαφορετικές ιστορίες νόμιζα ότι θα έβλεπα ένα φιλμ χαοτικό, δύσκολο να το παρακολουθήσω. Προς έκπληξή μου, η ταινία είναι εξαιρετική – απολύτως άξια για τα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερου Σεναρίου. Λάτρεψα πώς προσέγγισε το ευαίσθητο θέμα της φυλετικής προκατάληψης χωρίς να πέφτει στην παγίδα να σκέφτεται με διχοτομικούς όρους. Το καλό και το κακό ενυπάρχει στον κάθε χαρακτήρα και ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Paul Haggis ενδιαφέρεται περισσότερο να κατανοήσει την συμπεριφορά τους αντί να τους κρίνει. Έτσι κι εμείς οι θεατές μαθαίνουμε να εστιάζουμε σε όσα μάς ενώνουν. Ο πόνος, για παράδειγμα, είναι πανανθρώπινος.

Favorite Quote

It’s the sense of touch. In any real city, you walk, you know? You brush past people, people bump into you. In L.A., nobody touches you. We’re always behind this metal and glass. I think we miss that touch so much, that we crash into each other, just so we can feel something.

– Det. Graham Waters

Starring: Don Cheadle, Jennifer Esposito, Thandie Newton, Terrence Howard, Matt Dillon, Ryan Philippe, Sandra Bullock, Brendan Fraser, Chris ‘Ludacris’ Bridges, Larenz Tate, Shaun Toub, Michael Peña

Written by: Paul Haggis and Bobby Moresco

Directed by: Paul Haggis

.