Femme Fatale (2002)


When Laure (Rebecca Romijn), a jewel thief, is mistaken for widower Lily (Rebecca Romijn), she grabs the chance to leave Paris. Years later paparazzo Nicolas Bardo (Antonio Banderas) takes a photo of the wife of the new American ambassador Watts (Peter Coyote), of Laure that is.

Όταν την Λώρα (Ρεμπέκα Ρόμιν), κλέφτρα διαμαντιών, την μπερδεύουν για την χήρα Λίλυ (Ρεμπέκα Ρόμιν), βρίσκει την ευκαιρία να φύγει από το Παρίσι. Χρόνια αργότερα ο παπαράτσι Νίκολας Μπαρντό (Αντόνιο Μπαντέρας) βγάζει την φωτογραφία της γυναίκας του νέου Αμερικανού πρέσβη Γουότς (Πίτερ Κογιότ), δηλαδή της Λώρας.

Warner Brothers Pictures

Rebecca Romijn, Antonio Banderas © 2002 Quinta Communications


If ‘femme fatale’ is a woman who is conniving, vengeful, drop-dead gorgeous seductress, and leads to his destruction every man she crosses paths with, then Romijn’s character has succeeded. But the movie –with the exception of the very good music score by Ryuichi Sakamoto – has failed; it gives the impression of watching fashion editorial rather than a structured, coherent movie with a plausible plot.

Αν με τον όρο ‘μοιραία γυναίκα’ εννοούμε μία γυναίκα δολοπλόκα, εκδικητική, αφοπλιστικά σέξι, που οδηγεί στην καταστροφή κάθε άντρα που συναντά, τότε ο χαρακτήρας της Ρόμιν είναι πετυχημένος. Όμως η ταινία –με εξαίρεση την μουσική επένδυση του Ryuichi Sakamoto- είναι αποτυχημένη. Νομίζεις ότι παρακολουθείς ένα εντιτόριαλ μόδας αντί μία δομημένη ταινία με αληθοφανή πλοκή.

Starring: Rebecca Romijn, Antonio Banderas, Peter Coyote

Written & Directed by: Brian De Palma


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s