The Life and Death of Peter Sellers (2004)


The troubled life story of British comedian, Peter Sellers (Geoffrey Rush), from his popular radio show days when he was married to Ann (Emily Watson) to big screen stardom and his marriage to Britt Ekland (Charlize Theron).

Η δύσκολη ζωή του Βρετανού κωμικού, Πίτερ Σέλλερς (Τζέφρι Ρας), από το δημοφιλές ραδιοφωνικό του σόου όταν ήταν παντρεμένος με την Αν (Έμιλι Γουάτσον) ως την κινηματογραφική καταξίωση και τον γάμο του με την Μπριτ Έκλαντ (Σαρλίζ Θερόν).


Geoffrey Rush as Peter Sellers


I have no idea whether the biography by Roger Lewis on which the film is based is fair, but it is quite disappointing to realize that one of the greatest comic actors in cinema, who spread the laughter to everyone, brought little but grief to his family members and colleagues. Sometimes demystification -getting to know the man- does not help the legend.

Ιδέα δεν έχω αν η βιογραφία του Ρότζερ Λιούις που βασίστηκε η ταινία είναι δίκαια, αλλά είναι αρκετά απογοητευτικό να συνειδητοποιεί κανείς πως ένας από τους μεγαλύτερους κωμικούς ηθοποιούς στο σινεμά, που σκόρπιζε απλόχερα το γέλιο, προκαλούσε θλίψη στα μέλη της οικογένειάς του και στους συνεργάτες του. Μερικές φορές καλό είναι να αποφεύγεται η απομυθοποίηση.

Starring: Geoffrey Rush, Emily Watson, Charlize Theron, John Lithgow, Miriam Margolyes 

Written by: Christopher Markus, Stephen McFeely & Roger Lewis (book)

Directed by: Stephen Hopkins


Hearts in Atlantis (2001)


In the summer of 1960, Bobby Garfield (Anton Yelchin) and his widowed mother Liz (Hope Davis) meet Ted Brautigan (Anthony Hopkins), their enigmatic lodger. Soon Bobby befriends him and finds out Ted’s supernatural gift for reading minds.

Το καλοκαίρι του 1960, ο Μπόμπυ Γκάρφηλντ (Άντον Γιέλτσιν) και η χωρισμένη μητέρα του Λιζ (Χόουπ Ντέηβις) γνωρίζουν τον Τεντ Μπρότιγκαν (Άντονι Χόπκινς), τον  αινιγματικό νοικάρη τους. Σύντομα ο Μπόμπι γίνεται φίλος με τον Τεντ και ανακαλύπτει το μεταφυσικό του χάρισμα να διαβάζει την σκέψη.


Anthony Hopkins, Anton Yelchin © 2001 Warner


The movie centers on the relationship between Bobby and Ted, who acts like a surrogate father to Bobby. Based on a Stephen King’s book, I was expecting a horror film, but instead of fear it evokes nostalgia and warmth as it basically is a story about the mystery of adolescence. It is a well-acted movie with the young Anton Yelchin’s performance being the most touching one.

Η ταινία εστιάζει στην σχέση του Μπόμπι και του Τεντ, που λειτουργεί ως πατρική φιγούρα στον Μπόμπι. Επειδή βασίζεται σε ένα βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, περίμενα ταινία τρόμου, αλλά αντί για αισθήματα φόβου προκαλεί νοσταλγία και ζεστασιά αφού αφηγείται την μετάβαση ενός παιδιού στην εφηβεία. Είναι ένα φιλμ με καλές ερμηνείες και με πιο συγκινητική εκείνη του νεαρού Άντον Γιέλτσιν.

Favorite Quote

You know, when you’re young, you have moments of such happiness, you think you’re living in some place magical, like Atlantis must have been. Then we grow up, and our hearts break in two.


Starring: Anthony Hopkins, Anton Yelchin, Hope Davis

Written by: William Goldman, Stephen King (book)

Directed by: Scott Hicks

The Statement (2003)


Pierre Brossard (Michael Caine), a Nazi collaborator, has been on the run for forty years. Now he is the target of hitmen and police as judge Annemarie Livi (Tilda Swinton), aided by Colonel Roux (Jeremy Northam), wants to try him for crimes against humanity.

Ο Πιερ Μπροσάρ (Μάικλ Κέιν), συνεργάτης των Ναζί, είναι φυγάς για σαράντα χρόνια. Τώρα είναι στο στόχαστρο εκτελεστών και την αστυνομίας καθώς η δικαστής Αν Μαρί Λιβί (Τίλντα Σουίντον), μαζί με τον συνταγματάρχη Ρου (Τζέρεμι Νόρθαμ), θέλει να τον δικάσει για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.


William Hutt and Michael Caine © 2003 Sony Pictures Classics


The film is supposed to be a thriller but it is boring as we watch a suspense-free manhunt from one catholic monastery to the next. It is strange why a British cast – with an excellent Michael Caine leading- stars in a movie about the French history. The film is dedicated to the thousand French Jews who were executed during the Vichy government.

Μία ταινία καταδίωξης θα έπρεπε να είναι αγωνιώδης αλλά τελικά είναι βαρετή καθώς βλέπουμε τους ήρωες να μετακινούνται από το ένα καθολικό μοναστήρι στο άλλο. Είναι απορίας άξιο γιατί ένα αγγλόφωνο καστ –με επικεφαλής τον εξαίρετο Μάικλ Κέιν- πρωταγωνιστεί σε μία ταινία για την γαλλική ιστορία. Το φιλμ είναι αφιερωμένο στους χιλιάδες Γαλλοεβραίους που εκτελέστηκαν από την κυβέρνηση Βισύ.

Starring: Michael Caine, Tilda Swinton, Jeremy Northam

Written by: Ronald Harwood, Brian Moore (novel)

Directed by: Norman Jewison

Dirty Pretty Things (2003)


Okwe (Chiwetel Ejiofor), an illegal Nigerian immigrant in London, lives with Senay Gelik (Audrey Tautou), a Turkish immigrant and they both work at the same hotel, where Okwe finds a human heart stuck in the pipes.

Ο Όκουι (Τσιγουετέλ Ετζιόφορ), ένας παράνομος Νιγηριανός μετανάστης στο Λονδίνο, ζει με την Σενάι Γκέλικ (Οντρέ Τοτού), μία Τουρκάλα μετανάστρια, και οι δυο τους δουλεύουν στο ίδιο ξενοδοχείο, όπου ο Όκουι βρίσκει μία ανθρώπινη καρδιά φρακαρισμένη στις σωληνώσεις.


Audrey Tautou and Chewetel Eljiofor © 2003 BBC Films


Set in immigrant London, this is a movie about the people who cannot live where they were born and in search for a safe haven, end up in the western world. Stephen Frears empathizes with his characters who are treated as expendable manpower, unnoticed by the majority, and yet manage to survive in the cracks of a broken and corrupted system.

Γυρισμένη στο Λονδίνο των μεταναστών, η ταινία μιλάει για τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ζήσουν εκεί που γεννήθηκαν και σε αναζήτηση ασφαλούς καταφύγιου, καταλήγουν στον δυτικό κόσμο. Ο  Στίβεν Φρήαρς, ο σκηνοθέτης, συμπάσχει με τους ήρωές του, οι οποίοι αν και αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, αόρατοι στους περισσότερους, καταφέρνουν και επιβιώνουν στις σχισμές ενός διεφθαρμένου συστήματος.

Favorite Quote

Doctor: How come I’ve never seen you people before?

Okwe: Because we are the people you do not see. We are the ones who drive your cabs. We clean your rooms. And suck your cocks.

Starring: Chiwetel Ejiofor, Audrey Tautou

Written by: Steven Knight

Directed by: Stephen Frears

6 Χαρακτηριστικά του Συναισθηματικά Δυνατού Ανθρώπου

strong butterfly«Κουράγιο. Καλή δύναμη,» άκουγα συνέχεια όσο ο πατέρας μου έδινε μάχη για να κρατηθεί στη ζωή αλλά και μετά στην κηδεία του. Τι σημαίνει όμως πρακτικά αυτό; Πώς συμπεριφέρεται ένας δυνατός άνθρωπος;

Ακόμα κι αν δεν είμαστε σίγουροι για το πώς τα καταφέρνει να είναι κάποιος δυνατός άνθρωπος, σίγουρα έχουμε μία εικόνα για το πώς μοιάζει. Είναι όμως η σωστή; Όλοι έχουμε συναντήσει στην καθημερινότητά μας ανθρώπους που το ‘παίζουν’ σκληροί. Είναι εκείνοι που δεν εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους, θέλουν να ελέγχουν ανθρώπους και καταστάσεις καταλήγοντας να έχουν παράλογες απαιτήσεις από τους ανθρώπους γύρω τους.  Κι όμως, αυτή η συμπεριφορά, που φυσικά τούς κάνει ανεπιθύμητους, δεν είναι ένδειξη ενός πραγματικά δυνατού ανθρώπου.

Επομένως υπάρχει διαφορά μεταξύ του να δείχνεις και να είσαι πραγματικά δυνατός χαρακτήρας.  Στην πρώτη περίπτωση φαίνεσαι δυνατός στους άλλους, ενώ στη δεύτερη περίπτωση είσαι πράγματι δυνατός. Δυνατός για σένα. Γιατί το απαιτούν οι περιστάσεις της ζωής. Να σταθείς στα πόδια σου, να βιώσεις μέχρι το μεδούλι αυτό που σε κάνει να νιώθεις τόσο αδύναμος και στο τέλος της οδυνηρής εμπειρίας να βγεις πιο δυναμωμένος. Και μόνο τότε θα έχεις την ευκαιρία να διεκδικήσεις και την ευτυχία.

Για να δούμε όμως ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός συναισθηματικά δυνατού ανθρώπου:

  1. Πιστεύει πως η αποτυχία δεν είναι το ‘τέλος του κόσμου’, αλλά μία στάση στην πορεία προς την επιτυχία.

Ο πραγματικά δυνατός άνθρωπος αντιλαμβάνεται την αποτυχία ως αναπόφευκτο μέρος της μακράς διαδρομής προς την επίτευξη του στόχου. Με το να αντιμετωπίζει την αποτυχία ως ένα προσωρινό εμπόδιο και κυρίως ως ευκαιρία για μάθηση, καταφέρνει να επανέλθει γρήγορα και να προχωρήσει μπροστά με ευκολία.

Αντίθετα, ο φαινομενικά δυνατός διαλαλεί σε κάθε τόνο πως η λέξη «αποτυχία» δεν είναι μέρος του λεξιλογίου του.  Με αποτέλεσμα όταν τελικά την βιώσει να καταρρακώνεται το ηθικό του, καθώς η αποτυχία καταφέρει πλήγμα στον ήδη εύθραυστο ψυχισμό του.

  1. Έχει επίγνωση των αδυναμιών του και προσπαθεί να τις βελτιώσει.

Αρχικά εντοπίζει και αναγνωρίζει τις ελλείψεις του. Αφού αποδεχτεί τις ατέλειές  του, επιλέγει να επενδύσει χρόνο και ενέργεια στο να τις δουλέψει  με σκοπό  την ψυχική ενδυνάμωσή του.  Οι  αδυναμίες  δεν αντιμετωπίζονται ως μειονεκτήματα αλλά ως εν δυνάμει πλεονεκτήματα. Αν για παράδειγμα είμαι αναβλητική, μπορώ με πολλή προσπάθεια να γίνω οργανωτική.

Επομένως, η πραγματική δύναμη έγκειται στο να αναγνωρίζεις τις ελλείψεις σου αλλά κυρίως να έχεις επίγνωση της σκληρής δουλειάς που χρειάζεται για να τις ξεπεράσεις.  Και όχι στο κατά πόσο αποτελεσματικά τις κουκουλώνεις για να μην γίνονται αντιληπτές από τους άλλους.

3.  Γνωρίζει ότι η δύναμη δεν είναι συνώνυμη της εξουσίας.

Ο φαινομενικά δυνατός άνθρωπος πιστεύει ότι η δύναμή του πηγάζει από την εξουσία που ασκεί στους γύρω του και για αυτό μοιράζει εντολές δεξιά-αριστερά και προσπαθεί να ελέγξει καταστάσεις έξω από αυτόν.

Όμως, η δύναμη βρίσκεται μέσα σου όταν καταφέρνεις να διατηρείς την αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε καλά, όταν δηλαδή επιβάλλεσαι στον φοβισμένο εαυτό σου να δει το «ποτήρι μισογεμάτο».

  1. Έχει οξεία αντίληψη των συναισθημάτων του.

Καταλαβαίνει πώς τα συναισθήματα επηρεάζουν τις σκέψεις και την συμπεριφορά του. Έχει δηλαδή αναπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη καθώς παρατηρεί διαρκώς τον εαυτό του κι έτσι είναι σε θέση να ελέγχει τα συναισθήματά του αντί να τον ελέγχουν εκείνα.

Κι ενώ ένας πραγματικά δυνατός ελέγχει τα συναισθήματά του, ο φαινομενικά δυνατός τα καταπιέζει. Ως έλεγχο αντιλαμβάνεται όχι την παρατήρηση, κατανόηση και έκφραση των συναισθημάτων αλλά την πλήρη αποφυγή τους. Εξάλλου όλοι έχουμε ακούσει  πως «οι δυνατοί δεν κλαίνε» εμποδίζοντας στην λύπη να εκδηλωθεί.

Επειδή όμως τα συναισθήματα έχουν την δική τους υπόσταση και το να μην τα βλέπεις δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν, θα βρουν έναν τρόπο να βγουν στην επιφάνεια κάνοντας την καθημερινότητά σου πιο δύσκολη. Συνήθως εμφανίζονται με το ανεπιθύμητο πρόσωπο του θυμού.

  1. Αντιλαμβάνεται πως το «είμαι δυνατός» δεν είναι το ίδιο με το «αντέχω στον πόνο».

Ο φαινομενικά δυνατός συνήθως περηφανεύεται για την ανθεκτικότητά του στον ψυχικό πόνο. «Έχω περάσει τόσα κι ακόμα στέκομαι», μπορεί να έχεις ακούσει να λένε. Κι όμως, η πραγματική  δύναμη δεν έγκειται στο να υπομένεις στωικά τον πόνο, αλλά στο να γνωρίζεις τα όριά σου στον πόνο. Όπως όταν γυμνάζεις το σώμα σου και ένας έντονος μυϊκός πόνος θα σε κάνει να σταματήσεις την άσκηση, το ίδιο συμβαίνει και με τον ψυχικό πόνο.

Η δύναμη δεν βρίσκεται στο να παραμείνεις όρθιος ενώ νιώθεις να λυγίζεις από το βάρος του δυσβάστακτου φορτίου πόνου. Δύναμη είναι το να πέσεις και μετά να σηκωθείς. Σε αυτή του την προσπάθεια, ο δυνατός δεν διστάζει να στραφεί σε άλλους ανθρώπους (φίλους, σύντροφο ή ψυχολόγο) που θα τον βοηθήσουν να νιώσει καλύτερα.

Γιατί ο πραγματικά δυνατός άνθρωπος βιώνει τον πόνο όχι απορροφώντας τα χτυπήματα ως ένας άλλος σάκος του μποξ, αλλά ως μία ευκαιρία να εξελιχθεί, να βελτιωθεί. Το να αντιμετωπίζει την όποια επώδυνη εμπειρία (απώλεια αγαπημένου προσώπου, περιπέτεια υγείας, χωρισμός, απόλυση, κτλ.) ως  μία διδακτική εμπειρία δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά γνωρίζει ότι μόνο έτσι το επόμενο χτύπημα θα τον βρει πιο δυνατό.

  1. Έχει αυτοπεποίθηση.

Ένας άνθρωπος που επιδεικνύει όλα τα παραπάνω γνωρίσματα λογικό είναι να πιστεύει στον εαυτό του, να πιστεύει δηλαδή πως θα καταφέρει να ανταπεξέλθει στις όποιες αντιξοότητες συναντήσει στην διάρκεια της ζωής του. Όμως, προσοχή:  η πραγματική αυτοπεποίθηση είναι σιωπηλή. Δεν κραυγάζει.

Το να έχει κάποιος ύφος «ξέρεις ποιος είμαι εγώ και τι έχω περάσει; μπορώ να καταφέρω τα πάντα» είναι επίπλαστη αυτοπεποίθηση. Ο ανασφαλής άνθρωπος προβάλλει αυτή την φτιαχτή εικόνα του δυναμικού ανθρώπου με την ελπίδα ότι θα πείσει  τους άλλους ότι είναι πράγματι δυνατός και μέσω της αντίδρασης των άλλων θα  καταφέρει να πείσει και τον ίδιο του τον εαυτό. Το ‘παίζει σκληρός’  γιατί  η αυτοεκτίμησή του συνδέεται με το πώς τον βλέπουν οι άλλοι.

Ενώ, εκείνος που πραγματικά έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στις ικανότητές του δεν χρειάζεται να το αποδείξει στους άλλους προκειμένου να το πιστέψει ο ίδιος. Το αποπνέει.  Και προσπαθεί καθημερινά να ενισχύει την αυτοπεποίθησή του εξαιτίας της εσωτερικής του ανάγκης να βελτιωθεί.

Η αυτοεκτίμησή του συνδέεται με τους στόχους, την προσπάθεια επίτευξής τους, την κατανόηση συναισθημάτων και γενικότερα την προσπάθεια εξέλιξής του. Επιλέγει να επενδύσει ενέργεια και χρόνο στο πώς θα ενισχυθεί ψυχικά, πώς θα γίνει καλύτερος σε όλους τους τομείς της ζωής. Ανταγωνίζεται μόνο τον εαυτό του, τού αναγνωρίζει τις επιτυχίες αλλά δεν τον τιμωρεί για τις αποτυχίες – μαθαίνει από αυτές.  Και βάζει πάλι μπροστά για την επόμενη κατάκτηση που θα ενισχύσει περαιτέρω την αυτοπεποίθηση.

Επομένως, ένας άνθρωπος με αυτοπεποίθηση, συναισθηματική νοημοσύνη, ρεαλιστικές προσδοκίες από τον εαυτό του –δηλαδή με αυτογνωσία-, αισιόδοξη στάση στη ζωή, ένα υποστηρικτικό δίκτυο φίλων και γνωστών και διάθεση για μετατροπή κάθε εμπειρίας σε μάθημα ζωής, είναι ένας δυνατός άνθρωπος.

Μπορεί και να φαίνεται με την πρώτη ματιά πως είναι δυνατός, μπορεί και να χρειάζεται περισσότερο χρόνο να το παρατηρήσουμε. Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο ίδιος έχει αναπτύξει την νοοτροπία του μαχητή και αυτό κάνει καλύτερη και ομορφότερη την ζωή του.

Κι ο άλλος; Ο ανασφαλής που έχει συνηθίσει να οχυρώνεται πίσω από το προσωπείο μαχητή για να κρύψει τις ανασφάλειές του;  Δεν έχει ελπίδα στην ευτυχία; Τα καλά νέα είναι ότι μπορεί να μετατρέψει το ισχυρό περίβλημα σε κάτι ουσιαστικό, σε μία ισχυρή νοοτροπία.  Και τότε θα έχει εναρμονίσει το ‘είναι’ με το ‘φαίνεσθαι’.

be strong

Cet Obscur Objet du Désir/That Obscure Object of Desire (1977)


This is the story of Mathieu (Fernando Rey), a middle-aged aristocrat and widower, who is in the throes of uncontrollable passion from the minute he sees Conchita (Carole Bouquet & Ángela Molina), dressed as a maid.

Αυτή είναι η ιστορία του Ματέο (Φερνάντο Ρέι), ενός μεσήλικα αριστοκράτη και χήρου, ο οποίος πέφτει στην δίνη ανεξέλεγκτου πάθους από την στιγμή που βλέπει την Κοντσίτα (Κάρολ Μπουκέ &  Άντζελα Μολίνα), ντυμένη ως καμαριέρα.

That Obscure Object 2

Fernando Rey and Ángela Molina © 1977 Greenwich Film Productions


Buñuel, who was 77 years old when he made this movie which proved to be his last, loves to explore themes of erotic frustration and this is not an exception. Conchita is a master in this erotic game of cat-and-mouse as she torments Mathieu with her closeness, but infuriates him by her inaccessibility. To emphasize Conchita’s elusiveness, two actresses play her.

Ο Μπουνιουέλ, που ήταν 77 χρονών όταν γύρισε αυτή την ταινία που αποδείχτηκε και η τελευταία του, αγαπάει να ασχολείται με ερωτικούς προβληματισμούς και αυτή η ταινία δεν αποτελεί εξαίρεση. Η Κοντσίτα είναι ειδήμων στο ερωτικό παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι όπως ταλαιπωρεί τον Ματέο με την εγγύτητά της, αλλά τον εκνευρίζει με το να είναι απρόσιτη. Για να δώσει έμφαση στην άπιαστη φύση της Κοντσίτας, την υποδύονται δύο ηθοποιοί.

Starring: Fernando Rey, Carole Bouquet, Ángela Molina

Written by: Luis Buñuel, Jean-Claude Carrière 

Directed by: Luis Buñuel