The Phantom of the Opera (2004)

Story

The Phantom of the Opera (Gerard Butler), a disfigured man who lives beneath the Paris Opéra House, falls in love with Christine (Emmy Rossum), the young soprano. But he has to rival Raoul (Patrick Wilson), the Vicomte De Chagny, for her heart.

Το Φάντασμα της Όπερας (Τζέραρντ Μπάτλερ), ένας παραμορφωμένος άνδρας που ζει κάτω από την Όπερα του Παρισιού, ερωτεύεται την Κριστίν (Έμι Ρόσαμ), την νεαρή σοπράνο. Στον δρόμο για την καρδιά της, βρίσκει ερωτικό αντίζηλο τον Ραούλ (Πάτρικ Γουίλσον), τον υποκόμη ντε Σανύ.

phantomopera14

Gerard Butler, Emmy Rossum, Patrick Wilson © 2004 Warner Bros.

Review

The latest screen adaptation of Andrew Lloyd Webber’s popular musical is spectacular, but shallow. The modern Phantom is attractive instead of scary. He is a handsome man with an ugly profile he hides with the mask, not a horrific creature.  The positive surprise was Emmy Rossum’s impressive singing and that all the actors –except of Minnie Driver- provided their own singing voice.

Η τελευταία κινηματογραφική απόδοση του δημοφιλούς μιούζικαλ του Άντριου Λόιντ Βέμπερ είναι θεαματική, αλλά ρηχή. Το μοντέρνο Φάντασμα είναι ελκυστικό και όχι τρομακτικό. Είναι ένας ωραίος άντρας με ένα άσχημο προφίλ που κρύβει με την μάσκα, παρά ένα αποκρουστικό πλάσμα. Η θετική έκπληξη ήταν η εντυπωσιακή τραγουδιστική ερμηνεία της Έμι Ρόσαμ και πως όλοι οι ηθοποιοί – εκτός από την Μίνι Ντράιβερ –  τραγουδούν με την δική τους φωνή.

Starring: Gerard Butler, Emmy Rossum, Patrick Wilson, Minnie Driver

Written by: Andrew Lloyd Webber, Joel Schumacher & Gaston Leroux (novel)

Directed by: Joel Schumacher                   

La Leggenda del Pianista sull’Oceano/ The Legend of 1900 (1998)

Story

This is the story of Danny Boodman T.D. Lemon 1900 (Tim Roth), a gifted pianist, who was born on board an ocean liner and never stepped foot on land, despite the efforts of Max Tooney (Pruitt Taylor Vince), the trumpeter, to convince him to get off.

Αυτή είναι η ιστορία του Ντάνι Μπούντμαν Τ.Ντ. Λέμον 1900 (Τιμ Ροθ), ενός χαρισματικού πιανίστα, που γεννήθηκε στο κρουαζιερόπλοιο και ποτέ δεν πάτησε στην στεριά, παρά τις προσπάθειες του τρομπετίστα Μαξ Τούνεϊ (Προύιτ Τέιλορ Βινς) να τον πείσει να αποβιβαστεί.

maxresdefault (2)

© 1998 Fine Line Features

Review

Nineteen Hundred is an unlikely name for a person, but then he is challenged to a piano duel –the movie’s climax- by Jelly Roll Morton (Clarence Williams III), a real-life jazz pianist, and we get confused whether he existed. Most probably 1900 was Max’s figment of imagination, but cinematography and awarded Ennio Morricone’s compositions are good enough reasons to watch the movie.

Το «Χίλια Εννιακόσια» φαντάζει απίθανο να είναι όνομα ανθρώπου, αλλά όταν προσκαλείται σε μονομαχία πιάνου – η κορυφαία στιγμή της ταινίας- από τον Τζέλλυ Ρολ Μόρτον (Κλάρενς Γουίλιαμς Γ’), έναν πραγματικό πιανίστα της τζαζ, μπερδευόμαστε για το αν υπήρξε. Αν και μάλλον ο 1900 είναι αποκύημα φαντασίας του Μαξ, η φωτογραφία της ταινίας, αλλά και οι βραβευμένες μουσικοσυνθέσεις του Ένιο Μορικόνε, είναι αρκετοί λόγοι για να την δεις.

Favorite Quote

Take a piano. The keys begin, the keys end. You know there are 88 of them and no-one can tell you differently. They are not infinite, you are infinite. And on those 88 keys the music that you can make is infinite. I like that. That I can live by. But you get me up on that gangway and roll out a keyboard with millions of keys, and that’s the truth, there’s no end to them, that keyboard is infinite. But if that keyboard is infinite there’s no music you can play. You’re sitting on the wrong bench. That’s God’s piano. Christ, did you see the streets? There were thousands of them! How do you choose just one? One woman, one house, one piece of land to call your own, one landscape to look at, one way to die. All that world weighing down on you without you knowing where it ends. Aren’t you scared of just breaking apart just thinking about it, the enormity of living in it?

– Danny Boodman T.D. Lemon 1900

Starring:  Tim Roth, Pruitt Taylor Vince, Clarence Williams III

Written by: Giuseppe Tornatore, Alessandro Baricco (“Novecento” monologue)

Directed by: Giuseppe Tornatore

Albino Alligator (1996)

Story

Three petty thieves – Dova (Matt Dillon), his injured brother Milo (Gary Sinise) and Law (William Fichtner) – hide at a basement bar where they take five hostages; but the police surrounding the bar are not after them.

Τρεις μικροκακοποιοί – ο Ντόβα (Ματ Ντίλον), ο τραυματισμένος αδερφός του Μάιλο (Γκάρι Σινίζ) και ο Λο (Γουίλιαμ Φίχτνερ) – κρύβονται σε ένα υπόγειο μπαρ όπου κρατούν πέντε ομήρους. Αλλά δεν είναι αυτοί που καταζητά η αστυνομία που περικύκλωσε το μπαρ.

large-screenshot1

William Fichtner, Matt Dillon and Gary Sinise.

Review

Kevin Spacey’s theatrical background might explain why he chose to limit the action mostly to one room in his directorial debut. Innocent (?) bar customers are taken hostages, criminals are doomed to be caught or killed, cops storm in Dino’s Last Chance bar, but at no point we feel the thrill of a cop drama!

Η θεατρική παιδεία του Κέβιν Σπέισι μπορεί να εξηγεί γιατί επέλεξε να περιορίσει την δράση κυρίως σε ένα δωμάτιο στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Αθώοι (;) πελάτες του μπαρ κρατούνται όμηροι, κακοποιοί είναι καταδικασμένοι να συλληφθούν ή να σκοτωθούν, μπάτσοι κάνουν έφοδο στο μπαρ, αλλά σε καμία στιγμή δεν αισθανόμαστε την έξαψη μίας αστυνομικής ταινίας!

Starring: Matt Dillon, Gary Sinise, William Fichtner, Faye Dunaway

Written by: Christian Forte

Directed by: Kevin Spacey

Rich and Strange (1931)

Story

Fred Hill (Henry Kendall) receives an inheritance and decides to quit his desk job and take his wife Emily (Joan Barry) for a cruise. On board they meet other people which puts their marriage to test.

Ο Φρεντ Χιλ (Χένρι Κένταλ) κληρονομεί μία περιουσία και αποφασίζει να παραιτηθεί από το γραφείο του και να πάει με την γυναίκα του Έμιλι (Τζόαν Μπάρι) κρουαζιέρα. Η γνωριμία με άλλους ανθρώπους στο ταξίδι δοκιμάζει τον γάμο τους.

shadow16

Henry Kendall and Joan Barry © 1931 British International Pictures

Review

The film loses some of its entertaining value because the writers, including director Alfred Hitchcock and his wife Alma Reville, choose to be didactic when they show one spouse to be disillusioned and the other one enlightened from the same experience. However, the actors’ performances and Hitchcock’s mastery in direction -including a recreation of a full-sized ship in a water tank – make this black & white film worth seeing.

Το φιλμ αποτυγχάνει να είναι πολύ διασκεδαστικό γιατί οι σεναριογράφοι, ανάμεσά τους ο σκηνοθέτης Άλφρεντ Χίτσκοκ και η γυναίκα του Άλμα Ρεβίλ, κάνουν το φιλμ διδακτικό όταν δείχνουν τον έναν σύζυγο να έχει αυταπάτες ενώ ο άλλος να διαφωτίζεται από την ίδια εμπειρία. Ωστόσο, οι ερμηνείες των ηθοποιών και η δεξιοτεχνία του Χίτσκοκ – όπως στην αναπαράσταση του πλοίου μέσα σε μια δεξαμενή νερού-  κάνουν αυτό το ασπρόμαυρο φιλμ ευχάριστο θέαμα.

Starring: Henry Kendall, Joan Barry

Written by:  Alma Reville, Val Valentine, Dale Collins (novel) & Alfred Hitchcock (adaptation)

Directed by: Alfred Hitchcock