Furushande/The Salesman (2016)

Story

Rana (Taraneh Alidoosti) and Emad (Shahab Hosseini), a young Iranian couple and amateur actors, are forced to move to a new apartment. When Rana is attacked in their home, their peaceful lives turn upside down.

Η Ράνα (Ταρανέ Αλιντουστί) και ο Εμάντ (Σαχάμπ Χοσεϊνί), ένα νεαρό ζευγάρι Ιρανών και ερασιτέχνες ηθοποιοί, αναγκάζονται να μετακομίσουν σε καινούριο διαμέρισμα. Όταν η Ράνα δέχεται επίθεση μέσα στο σπίτι, η ήρεμη ζωή τους ανατρέπεται.

thesalesman-persianfilmfestival-001

Shahab Hosseini, Taraneh Alidoosti © 2016 Farhadi Film Production

Review

The Iranian society might seem conservative in comparison to the West (a prostitute is called a woman of many male companions, a rape victim is discouraged from going to the police, a classic play is censored), but Farhadi overcomes the cultural barrier as he speaks in a soft voice about universal matters, like violence against women or the man’s role in modern society.

Η ιρανική κοινωνία μπορεί να φαντάζει συντηρητική σε σχέση με την Δύση (μία πόρνη αποκαλείται η γυναίκα με πολλούς συντρόφους, ένα θύμα βιασμού αποθαρρύνεται από την καταγγελία στην αστυνομία, ένα κλασικό έργο λογοκρίνεται), αλλά ο Φαραντί ξεπερνά την πολιτισμική διαφορά καθώς μιλάει σε απαλούς τόνους για πανανθρώπινα ζητήματα, όπως η βία κατά των γυναικών ή ο ρόλος του άντρα στην σύγχρονη κοινωνία.

Official Trailer

Starring: Taraneh Alidoosti, Shahab Hosseini, Babak Karimi

Written & Directed by: Asghar Farhadi

6 Χαρακτηριστικά του Συναισθηματικά Δυνατού Ανθρώπου

strong butterfly«Κουράγιο. Καλή δύναμη,» άκουγα συνέχεια όσο ο πατέρας μου έδινε μάχη για να κρατηθεί στη ζωή αλλά και μετά στην κηδεία του. Τι σημαίνει όμως πρακτικά αυτό; Πώς συμπεριφέρεται ένας δυνατός άνθρωπος;

Ακόμα κι αν δεν είμαστε σίγουροι για το πώς τα καταφέρνει να είναι κάποιος δυνατός άνθρωπος, σίγουρα έχουμε μία εικόνα για το πώς μοιάζει. Είναι όμως η σωστή; Όλοι έχουμε συναντήσει στην καθημερινότητά μας ανθρώπους που το ‘παίζουν’ σκληροί. Είναι εκείνοι που δεν εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους, θέλουν να ελέγχουν ανθρώπους και καταστάσεις καταλήγοντας να έχουν παράλογες απαιτήσεις από τους ανθρώπους γύρω τους.  Κι όμως, αυτή η συμπεριφορά, που φυσικά τούς κάνει ανεπιθύμητους, δεν είναι ένδειξη ενός πραγματικά δυνατού ανθρώπου.

Επομένως υπάρχει διαφορά μεταξύ του να δείχνεις και να είσαι πραγματικά δυνατός χαρακτήρας.  Στην πρώτη περίπτωση φαίνεσαι δυνατός στους άλλους, ενώ στη δεύτερη περίπτωση είσαι πράγματι δυνατός. Δυνατός για σένα. Γιατί το απαιτούν οι περιστάσεις της ζωής. Να σταθείς στα πόδια σου, να βιώσεις μέχρι το μεδούλι αυτό που σε κάνει να νιώθεις τόσο αδύναμος και στο τέλος της οδυνηρής εμπειρίας να βγεις πιο δυναμωμένος. Και μόνο τότε θα έχεις την ευκαιρία να διεκδικήσεις και την ευτυχία.

Για να δούμε όμως ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός συναισθηματικά δυνατού ανθρώπου:

  1. Πιστεύει πως η αποτυχία δεν είναι το ‘τέλος του κόσμου’, αλλά μία στάση στην πορεία προς την επιτυχία.

Ο πραγματικά δυνατός άνθρωπος αντιλαμβάνεται την αποτυχία ως αναπόφευκτο μέρος της μακράς διαδρομής προς την επίτευξη του στόχου. Με το να αντιμετωπίζει την αποτυχία ως ένα προσωρινό εμπόδιο και κυρίως ως ευκαιρία για μάθηση, καταφέρνει να επανέλθει γρήγορα και να προχωρήσει μπροστά με ευκολία.

Αντίθετα, ο φαινομενικά δυνατός διαλαλεί σε κάθε τόνο πως η λέξη «αποτυχία» δεν είναι μέρος του λεξιλογίου του.  Με αποτέλεσμα όταν τελικά την βιώσει να καταρρακώνεται το ηθικό του, καθώς η αποτυχία καταφέρει πλήγμα στον ήδη εύθραυστο ψυχισμό του.

  1. Έχει επίγνωση των αδυναμιών του και προσπαθεί να τις βελτιώσει.

Αρχικά εντοπίζει και αναγνωρίζει τις ελλείψεις του. Αφού αποδεχτεί τις ατέλειές  του, επιλέγει να επενδύσει χρόνο και ενέργεια στο να τις δουλέψει  με σκοπό  την ψυχική ενδυνάμωσή του.  Οι  αδυναμίες  δεν αντιμετωπίζονται ως μειονεκτήματα αλλά ως εν δυνάμει πλεονεκτήματα. Αν για παράδειγμα είμαι αναβλητική, μπορώ με πολλή προσπάθεια να γίνω οργανωτική.

Επομένως, η πραγματική δύναμη έγκειται στο να αναγνωρίζεις τις ελλείψεις σου αλλά κυρίως να έχεις επίγνωση της σκληρής δουλειάς που χρειάζεται για να τις ξεπεράσεις.  Και όχι στο κατά πόσο αποτελεσματικά τις κουκουλώνεις για να μην γίνονται αντιληπτές από τους άλλους.

3.  Γνωρίζει ότι η δύναμη δεν είναι συνώνυμη της εξουσίας.

Ο φαινομενικά δυνατός άνθρωπος πιστεύει ότι η δύναμή του πηγάζει από την εξουσία που ασκεί στους γύρω του και για αυτό μοιράζει εντολές δεξιά-αριστερά και προσπαθεί να ελέγξει καταστάσεις έξω από αυτόν.

Όμως, η δύναμη βρίσκεται μέσα σου όταν καταφέρνεις να διατηρείς την αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε καλά, όταν δηλαδή επιβάλλεσαι στον φοβισμένο εαυτό σου να δει το «ποτήρι μισογεμάτο».

  1. Έχει οξεία αντίληψη των συναισθημάτων του.

Καταλαβαίνει πώς τα συναισθήματα επηρεάζουν τις σκέψεις και την συμπεριφορά του. Έχει δηλαδή αναπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη καθώς παρατηρεί διαρκώς τον εαυτό του κι έτσι είναι σε θέση να ελέγχει τα συναισθήματά του αντί να τον ελέγχουν εκείνα.

Κι ενώ ένας πραγματικά δυνατός ελέγχει τα συναισθήματά του, ο φαινομενικά δυνατός τα καταπιέζει. Ως έλεγχο αντιλαμβάνεται όχι την παρατήρηση, κατανόηση και έκφραση των συναισθημάτων αλλά την πλήρη αποφυγή τους. Εξάλλου όλοι έχουμε ακούσει  πως «οι δυνατοί δεν κλαίνε» εμποδίζοντας στην λύπη να εκδηλωθεί.

Επειδή όμως τα συναισθήματα έχουν την δική τους υπόσταση και το να μην τα βλέπεις δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν, θα βρουν έναν τρόπο να βγουν στην επιφάνεια κάνοντας την καθημερινότητά σου πιο δύσκολη. Συνήθως εμφανίζονται με το ανεπιθύμητο πρόσωπο του θυμού.

  1. Αντιλαμβάνεται πως το «είμαι δυνατός» δεν είναι το ίδιο με το «αντέχω στον πόνο».

Ο φαινομενικά δυνατός συνήθως περηφανεύεται για την ανθεκτικότητά του στον ψυχικό πόνο. «Έχω περάσει τόσα κι ακόμα στέκομαι», μπορεί να έχεις ακούσει να λένε. Κι όμως, η πραγματική  δύναμη δεν έγκειται στο να υπομένεις στωικά τον πόνο, αλλά στο να γνωρίζεις τα όριά σου στον πόνο. Όπως όταν γυμνάζεις το σώμα σου και ένας έντονος μυϊκός πόνος θα σε κάνει να σταματήσεις την άσκηση, το ίδιο συμβαίνει και με τον ψυχικό πόνο.

Η δύναμη δεν βρίσκεται στο να παραμείνεις όρθιος ενώ νιώθεις να λυγίζεις από το βάρος του δυσβάστακτου φορτίου πόνου. Δύναμη είναι το να πέσεις και μετά να σηκωθείς. Σε αυτή του την προσπάθεια, ο δυνατός δεν διστάζει να στραφεί σε άλλους ανθρώπους (φίλους, σύντροφο ή ψυχολόγο) που θα τον βοηθήσουν να νιώσει καλύτερα.

Γιατί ο πραγματικά δυνατός άνθρωπος βιώνει τον πόνο όχι απορροφώντας τα χτυπήματα ως ένας άλλος σάκος του μποξ, αλλά ως μία ευκαιρία να εξελιχθεί, να βελτιωθεί. Το να αντιμετωπίζει την όποια επώδυνη εμπειρία (απώλεια αγαπημένου προσώπου, περιπέτεια υγείας, χωρισμός, απόλυση, κτλ.) ως  μία διδακτική εμπειρία δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά γνωρίζει ότι μόνο έτσι το επόμενο χτύπημα θα τον βρει πιο δυνατό.

  1. Έχει αυτοπεποίθηση.

Ένας άνθρωπος που επιδεικνύει όλα τα παραπάνω γνωρίσματα λογικό είναι να πιστεύει στον εαυτό του, να πιστεύει δηλαδή πως θα καταφέρει να ανταπεξέλθει στις όποιες αντιξοότητες συναντήσει στην διάρκεια της ζωής του. Όμως, προσοχή:  η πραγματική αυτοπεποίθηση είναι σιωπηλή. Δεν κραυγάζει.

Το να έχει κάποιος ύφος «ξέρεις ποιος είμαι εγώ και τι έχω περάσει; μπορώ να καταφέρω τα πάντα» είναι επίπλαστη αυτοπεποίθηση. Ο ανασφαλής άνθρωπος προβάλλει αυτή την φτιαχτή εικόνα του δυναμικού ανθρώπου με την ελπίδα ότι θα πείσει  τους άλλους ότι είναι πράγματι δυνατός και μέσω της αντίδρασης των άλλων θα  καταφέρει να πείσει και τον ίδιο του τον εαυτό. Το ‘παίζει σκληρός’  γιατί  η αυτοεκτίμησή του συνδέεται με το πώς τον βλέπουν οι άλλοι.

Ενώ, εκείνος που πραγματικά έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στις ικανότητές του δεν χρειάζεται να το αποδείξει στους άλλους προκειμένου να το πιστέψει ο ίδιος. Το αποπνέει.  Και προσπαθεί καθημερινά να ενισχύει την αυτοπεποίθησή του εξαιτίας της εσωτερικής του ανάγκης να βελτιωθεί.

Η αυτοεκτίμησή του συνδέεται με τους στόχους, την προσπάθεια επίτευξής τους, την κατανόηση συναισθημάτων και γενικότερα την προσπάθεια εξέλιξής του. Επιλέγει να επενδύσει ενέργεια και χρόνο στο πώς θα ενισχυθεί ψυχικά, πώς θα γίνει καλύτερος σε όλους τους τομείς της ζωής. Ανταγωνίζεται μόνο τον εαυτό του, τού αναγνωρίζει τις επιτυχίες αλλά δεν τον τιμωρεί για τις αποτυχίες – μαθαίνει από αυτές.  Και βάζει πάλι μπροστά για την επόμενη κατάκτηση που θα ενισχύσει περαιτέρω την αυτοπεποίθηση.

Επομένως, ένας άνθρωπος με αυτοπεποίθηση, συναισθηματική νοημοσύνη, ρεαλιστικές προσδοκίες από τον εαυτό του –δηλαδή με αυτογνωσία-, αισιόδοξη στάση στη ζωή, ένα υποστηρικτικό δίκτυο φίλων και γνωστών και διάθεση για μετατροπή κάθε εμπειρίας σε μάθημα ζωής, είναι ένας δυνατός άνθρωπος.

Μπορεί και να φαίνεται με την πρώτη ματιά πως είναι δυνατός, μπορεί και να χρειάζεται περισσότερο χρόνο να το παρατηρήσουμε. Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο ίδιος έχει αναπτύξει την νοοτροπία του μαχητή και αυτό κάνει καλύτερη και ομορφότερη την ζωή του.

Κι ο άλλος; Ο ανασφαλής που έχει συνηθίσει να οχυρώνεται πίσω από το προσωπείο μαχητή για να κρύψει τις ανασφάλειές του;  Δεν έχει ελπίδα στην ευτυχία; Τα καλά νέα είναι ότι μπορεί να μετατρέψει το ισχυρό περίβλημα σε κάτι ουσιαστικό, σε μία ισχυρή νοοτροπία.  Και τότε θα έχει εναρμονίσει το ‘είναι’ με το ‘φαίνεσθαι’.

be strong

Απειλεί ο υδράργυρος την ζωή μας;

thermometerΠρόσφατα είχα πυρετό. Έψαξα για θερμόμετρο στο σπίτι και βρήκα εκείνο το κλασικό που το “τινάζεις” κουνώντας με δύναμη το χέρι πάνω κάτω πριν το χρησιμοποιήσεις. Απαραίτητη κίνηση αν θες να πέσει (πριν ανέβει) ο υδράργυρος. Υ-δράρ-γυ-ρος;! συνειδητοποίησα με τρόμο. “Ευτυχώς που συγκρατείται μέσα στο γυάλινο σωλήνα γιατί είναι τοξικός!” σκέφτηκα.

Και τι γίνεται με τον ελεύθερο υδράργυρο; Εκείνον που δεν περιορίζεται μέσα σε ένα διαγνωστικό αντικείμενο. Για εκείνον τον υδράργυρο που έρχεται απρόσκλητα -μέσω της τροφής και του νερού- και συσσωρεύεται στον οργανισμό μας. Άραγε υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε εκτός από το να ανησυχούμε; Μπορούμε να αποτοξινώσουμε τον οργανισμό μας από τον υδράργυρο; Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Είναι ο υδράργυρος τοξικός;

Ναι. Επειδή μάλλον δεν έχεις χρόνο να ξεσκονίσεις τα σχολικά βιβλία Χημείας, να θυμίσω ότι ο υδράργυρος (Hg) είναι ένα από τα βαρέα μέταλλα -ανάμεσα στον μόλυβδο, τον χαλκό, το κάδμιο και το χρώμιο. Ονομάστηκαν βαρέα αυτά τα μέταλλα γιατί έχουν ατομικό βάρος μεγαλύτερο από τον σίδηρο (Fe). Κι ενώ απαντούνται στη φύση, θεωρούνται τοξικά, επικίνδυνα για τον άνθρωπο, τα οικοσυστήματα και τα άγρια ζώα.

Μάλιστα, σύμφωνα με το Γενικό Χημείο του Κράτους ο υδράργυρος ταξινομείται επίσημα ως μέταλλο οξείας τοξικότητας κατηγορίας 2. Λόγω της τοξικότητας των βαρέων μετάλλων, η έκθεσή μας σε αυτά – ειδικά αν είναι σε υψηλές δόσεις – μπορεί να οδηγήσει στην τοξική δηλητηρίαση του οργανισμού. Επομένως, είναι και θέμα ποσότητας.

Πώς έρχομαι σε επαφή με τον υδράργυρο;

Τα λιπαρά ψάρια είναι μία πηγή υδραργύρου. Τα μεγάλα ψάρια, ακριβώς επειδή έχουν περισσότερο λιπώδη ιστό, αποθηκεύουν εκεί και μεγαλύτερα ποσοστά υδραργύρου κάνοντάς τα μη ασφαλή. Αφού όμως δεν τρώμε κάθε μέρα τόνο και ξιφία είμαστε ασφαλείς! Λυπάμαι, αλλά ο υδράργυρος δεν περιμένει την βόλτα μας στο ιχθυοπωλείο για να μας επισκεφτεί.

Σύμφωνα με το Περιβαλλοντολογικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ (UNEP), στις εκπομπές υδραργύρου στην ατμόσφαιρα συνεισφέρουν η καύση άνθρακα, οι πεπαλαιωμένες μέθοδοι εξόρυξης χρυσού και η αποψίλωση των δασών. Πιο συγκεκριμένα, η τελευταία έκθεσή τους για την παγκόσμια παραγωγή υδραργύρου (Global Mercury Assessment 2013) αναφέρει πως η έντονη βιομηχανοποίηση της Ασίας έχει προκαλέσει την διαρροή τόνων υδραργύρου από το έδαφος στον υδροφόρο ορίζοντα.

Η διαδικασία έχει ως εξής: Τα εργοστάσια εκλύουν υδράργυρο στην ατμόσφαιρα (ανάμεσα σε άλλους ρύπους), κι από εκεί μέσω της βροχής ξανακατεβαίνει στο έδαφος και μέσω των ποταμών ρυπαίνεται όλος ο υδροφόρος ορίζοντας. Κοινώς, μολύνονται λίμνες, θάλασσες και ωκεανοί. Και κατά συνέπεια οι κάτοικοί τους, τα ψάρια. Κι από εκεί ο υδράργυρος φτάνει στο πιάτο μας.

Κι αν νομίζεις ότι η μόλυνση της Ασίας δεν μάς αγγίζει (πολύ κακώς γιατί όλοι μια γειτονιά είμαστε!), σκέψου πώς παράγεται η ηλεκτρική ενέργεια στην Ελλάδα. Καίγοντας κάρβουνο.

Εκτός όμως από το περιβάλλον και την διατροφική αλυσίδα, υπάρχουν και μέσα στο σπίτι μας αντικείμενα που περιέχουν υδράργυρο. Το θερμόμετρο πυρετού, τα κλασικά πιεσόμετρα (ευτυχώς που για λόγους ευκολίας στραφήκαμε στα ηλεκτρονικά!), οι μπαταρίες, ορισμένα καλλυντικά (π.χ.μάσκαρα – για αυτό διαβάζουμε πάντα τα συστατικά!), οι λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας (είναι επικίνδυνες μόνο αν σπάσουν), τα πλαστικά προιόντα από PVC και η χλωρίνη  (έχεις προσέξει την ένδειξη “Επικίνδυνη για το περιβάλλον” και “Σκοτώνει υδρόβιους οργανισμούς”;).

Επιπλέον, η επαφή μας με τον υδράργυρο μπορεί να γίνει και πιο άμεση! Στη στοματική κοιλότητα. Ποιος είναι αυτός που δεν έχει σφράγισμα; Βέβαια οι ποσότητες μολύβδου, χαλκού και υδραργύρου που χρησιμοποιούνται από τον οδοντίατρο για την παρασκευή του αμαγάλματος είναι τόσο μικρές, που οι επιπτώσεις τους είναι αμελητέες στον οργανισμό μας (εκτός αν το καταπιείς!). Αν παρόλα αυτά ανησυχείς, απόφυγε το σφράγισμα αμαγάλματος (‘μαύρο σφράγισμα’).

Τι προκαλεί η έκθεση του οργανισμού στον υδράργυρο;

Η τοξικότητα του υδραργύρου έχει συνδεθεί κυρίως με νευρολογικές και συμπεριφορικές διαταραχές, αλλά είναι πολύ πιθανή η επίδρασή του στο καρδιαγγειακό, ανοσολογικό και γαστρεντερικό σύστημα. Η οξύτητα των συμπτωμάτων εξαρτάται από τα επίπεδα υδραργύρου που έχουν συσσωρευθεί στον οργανισμό.

Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, οι διαταραχές μνήμης, η ευερεθιστότητα, η θολή όραση μπορεί να εξηγούνται από την πρόσληψη υψηλών δόσεων υδραργύρου. Στην διεθνή ιατρική κοινότητα ο υδράργυρος είναι γνωστός ως “μιμητής” γιατί μπορεί να μιμηθεί τα συμπτώματα γνωστών νευρολογικών νοσημάτων όπως το Αλτσχάιμερ. Επίσης, επιδεινώνει τα συμπτώματα μίας πλειάδας ασθενειών όπως τα αυτοάνοσα, τα γαστρεντερικά, τα καρδιακά νοσήματα, καθώς και την διαταραχή της ελλειμματικής προσοχής.

Στις έγκυες ο υδράργυρος μεταφέρεται μέσω του πλακούντα στο έμβρυο αυξάνοντας τους κινδύνους για νευρολογικές διαταραχές στο παιδί.

Τι μπορώ να κάνω για την έκθεση στον υδράργυρο;

1. Η πληροφόρηση είναι το πρώτο βήμα και μετά το τέλος αυτού του άρθρου ελπίζω να έχεις ευαισθητοποιηθεί ως προς το τι βάζεις στο πιάτο σου και στο σπίτι σου. Ο ενημερωμένος καταναλωτής έχει περισσότερες πιθανότητες να είναι ασφαλής.

2. Μείωσε την κατανάλωση λιπαρών ψαριών – τόνος, κολιός, ξιφίας, οξύρρυγχος (μουρούνα)- στη μία φορά την εβδομάδα. Αν πάλι είσαι ορκισμένος ψαροφαγάς, μπορείς να αυξήσεις τις φορές που τρως μπακαλιάρο, ρέγγα, σαρδέλα, καλκάνι, σκουμπρί και σολομό.

3. Χρησιμοποίησε βιολογικά καλλυντικά, απαλλαγμένα από τοξικά χημικά. Αλλιώς δώσε μεγάλη προσοχή στα συστατικά τους. Aν στη συσκευασία διαβάσεις ‘χλωριούχος υδράργυρος‘ (‘mercurous chloride’, ‘mercuric’) και άλλες ενώσεις υδραργύρου, σταμάτα να το χρησιμοποιείς.

4. Χρησιμοποίησε φίλτρο νερού για την βρύση σου. Το φίλτρο συγκρατεί και άλλα επιβαρυντικά χημικά στοιχεία, όπως το χλώριο, και όχι μόνο τον υδράργυρο.

5. Αποτοξινώσου.

Πώς μπορώ να αποτοξινωθώ από τον υδράργυρο;

  • Πρόσθεσε στη διατροφή σου τις τροφές που μπορούν να βοηθήσουν τον οργανισμό να αποβάλλει τα βαρέα μέταλλα από το σύστημά του. Είναι σημαντικό να παίρνεις καθημερινά σελήνιο (200-400 μικρογραμμάρια, όχι περισσότερο γιατί είναι τοξικό!), βιταμίνη Ε και βιταμίνη C, και γλουταθειόνη. Όλα αυτά λειτουργούν συνδυαστικά ως αντιοξειδωτικά. Αν πιστεύεις ότι η διατροφή σου είναι φτωχή σε αυτά τα θρεπτικά στοιχεία, ένα βιταμινούχο σκεύασμα -και μόνο κατόπιν υπόδειξης του γιατρού- μπορεί να σε βοηθήσει να καλύψεις τις καθημερινές ανάγκες του οργανισμού.
  • Τροφές πλούσιες σε σελήνιο είναι τα φιστίκια (96 μικρογραμμάρια σε ένα μόνο φιστίκι!), το συκώτι, τα οστρακοειδή (στρείδια και μύδια), άλλα θαλασσινά (αστακός, καβούρια, γαρίδες -προσοχή στη χοληστερίνη!) ο ηλιόσπορος, το μπέικον και το χοιρινό (με μέτρο η κατανάλωση λόγω του λίπους τους).
  • O κόλιαντρος, που ανήκει στην οικογένεια των σελινοειδών, έχει βρεθεί ότι μεταφέρει τα βαρέα μέταλλα από τα βαθύτερα στρώματα αποθήκευσης στον συνδετικό ιστό, από όπου μπορούν ευκολότερα να αποβληθούν με τα θρεπτικά συστατικά που ήδη αναφέρθηκαν.

Κι ενώ ο υδράργυρος είναι τοξικός, δεν υπάρχει λόγος να πανικοβαλλόμαστε. Η τοξική δηλητηρίαση δεν συμβαίνει σε μία νύχτα. Αντίθετα, η συγκέντρωση υδραργύρου στο σώμα συμβαίνει σταδιακά και μέχρι να φθάσει να απειλήσει την υγεία μας θα πάρει διάστημα. Μέχρι τότε μπορούμε να αντισταθμίσουμε τις αρνητικές επιπτώσεις της έκθεσής μας στον υδράργυρο προσθέτοντας στην καθημερινότητά μας τις αντιοξειδωτικές τροφές.

Ε, δεν θα πείραζε να αλλάξουμε τα κλασικά μας θερμόμετρα πυρετού με ηλεκτρονικά! Και σε περίπτωση που σπάσει η λάμπα στην προσπάθεια να την αλλάξεις, διάβασε εδώ τις οδηγίες του Γενικού Χημείου του Κράτους για την αντιμετώπιση ατυχημάτων έκχυσης υδραργύρου.

Αυτά θα είχε διαβάσει και η μητέρα μου όταν ήμουν μικρή, και έκανα συχνά υψηλό πυρετό λόγω αμυγδαλίτιδας, και μού έλεγε “Πρόσεξε, παιδί μου, μην σπάσεις το θερμόμετρο!!!”

Οδηγός επιβίωσης συνοδών ασθενών στο νοσοκομείο (μέρος α’)

Μπορείς να τους εντοπίσεις εύκολα στις συγκοινωνίες. Αρκεί να ρίξεις ένα βλέμμα γύρω σου. Φορτωμένοι με σακούλες. Μόνο που αυτές οι σακούλες δεν έχουν ψώνια. Το καταλαβαίνεις γιατί είναι γεμισμένες μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο με πράγματα. Πράγματα χρήσιμα για τον ασθενή. Τον ασθενή που συνοδεύουν. Συνοδός! Τι ευφημισμός αλήθεια! Τι είναι το νοσοκομείο; Δεξίωση; Πάρτι; Φαντάζομαι τον ασθενή να λέει:

“Θέλεις να με συνοδεύσεις στο νοσοκομείο; Θα κάνω μία εισαγωγή.”

Hospitals

Προσωπικά, στη γραμμή Μοναστηράκι-Δουκίσσης Πλακεντίας τούς βρήκα. Είναι εκείνοι που είναι λίγο πιο στεναχωρημένοι από τους υπόλοιπους επιβάτες, που θα κάτσουν από την πόρτα που θα μπουν στο Μοναστηράκι γιατί ξέρουν ότι από αυτή την μεριά ανοίγει και στην Εθνική Άμυνα. Κι όταν ανέβουν από τις κυλιόμενες χωρίς καν να κοιτάξουν θα βγουν από την πλευρά που η ταμπέλα γράφει “Υπ. Μεταφορών & Επικοινωνιών”. Εκείνοι διαβάζουν “Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών”.

Έχουν κάνει τόσες φορές τη διαδρομή που δεν χρειάζεται καν να ρωτήσουν τον σεκιούριτι πληροφορίες για το “πού είναι το κτίριο 3”, “πού είναι το αιματολογικό”. Μην σου πω ότι θα δώσουν και οδηγίες στους πρωτάρηδες στη συνοδεία!

Ωστόσο, η ‘συνοδεία’ ξεκινάει πολύ πριν γίνει η εισαγωγή στο νοσοκομείο. Ξεκινάει με τα επείγοντα περιστατικά. Το νοσοκομείο εφημερεύει. Ο ασθενής υποφέρει. Ο συνοδός εξετάζει αν το σύμπτωμα του ασθενή ταιριάζει με τις κλινικές που εφημερεύουν γιατί ως γνωστόν δεν εφημερεύουν ΟΛΕΣ οι κλινικές (βλ.ειδικότητες) ενός νοσοκομείου ταυτόχρονα, εκτός κι αν μιλάμε για γενική εφημερία.

Αφού ταιριάξουμε το σύμπτωμα με την ειδικότητα, μένει να αποφασιστεί το πώς θα φτάσουμε εκεί! Ο τρόπος πρόσβασης στο νοσοκομείο ποικίλλει. Ο συνοδός είτε θα εκτελέσει και χρέη οδηγού και θα φτάσει ιδιωτικά ο ασθενής στα επείγοντα, είτε θα καλέσει το ασθενοφόρο. Αν πάντως θέλετε να προηγηθείτε στην εξέταση, καλέστε το ασθενοφόρο! Η λογική είναι “αφού δεν μπόρεσε να έρθει μόνος του ο ασθενής μέχρι εδώ, δεν είναι καθόλου καλά”. Κι έχει κάποια βάση αν το ασθενοφόρο είχε κληθεί στον τόπο ενός τροχαίου και όχι στον τόπο ενός ανθρώπου που βλέπει το ασθενοφόρο ως δωρεάν ταξί!

Κι εκεί που νομίζεις ως άπειρος συνοδός “first come, first served” (είναι και η αμερικάνικη νοοτροπία που μεσολαβεί στην εμπειρία!) διαπιστώνεις ότι δεν έχει προτεραιότητα ο δικός σου ασθενής κι ας κινδυνεύει να πεθάνει από αιμορραγία, αλλά ο ξαπλωμένος στο φορείο ασθενής που σπρώχνει με δύναμη ο τραυματιοφορέας. Επί τη ευκαιρία, ως συνοδός μού φάνηκε χρήσιμη η συμβουλή που άκουγα από μικρή “να έχεις και στην πλάτη σου μάτια”. Αλλιώς, μπουμ! Και να’τη η μελανιά στα πλευρά!

Αυτό όμως δεν είναι τίποτα. Από τα χειρότερα που μπορεί να σου συμβούν στο νοσοκομείο είναι να διαπιστώσεις μετά από ώρα ότι ο ασθενής κι εσύ περιμένατε έξω από τη λάθος πόρτα! Για παράδειγμα, συνοδεύεις έναν ασθενή που παραπονιέται “πονάει το στήθος, νιώθω σφίξιμο στην καρδιά & κονταίνει η αναπνοή μου” κι έτσι όταν στα επείγοντα σε ρωτάνε “για πού;” απαντάς “καρδιολογικό”. Σού δίνουν ένα χαρτάκι με νούμερο και περιμένεις τη σειρά σας απέξω από την πόρτα με την ταμπέλα “Καρδιολογικό”.

Να πω εδώ, πως καλό είναι να μην εφησυχάζεσαι ότι πρόκειται να φωνάξουν το νούμερό σας αλλά να έχεις τον νου σου για τη σειρά!!! Αν οι άνθρωποι βιάζονται και προσπαθούν να υπερπηδήσουν τον μπροστινό τους για να ακουμπήσουν τον οβολό τους στην τράπεζα ή το σούπερ μάρκετ, μπορείς να φανταστείς πόσο πιο έντονη γίνεται αυτή η συμπεριφορά όταν υπάρχει θέμα ζωής ή θανάτου, κοινώς θέμα υγείας!

Κλείνει η παρένθεση. Τι γίνεται όταν τελικά ανοίγει η πόρτα για τον ασθενή που συνοδεύεις για να σου πουν “Λάθος πόρτα! Στον παθολόγο έπρεπε να πάτε.”  Αυτό πονάει πολύ περισσότερο από τη μελανιά!

Ας υποθέσουμε όμως ότι έκανες μία σωστή εκτίμηση των συμπτωμάτων και περιμένετε έξω από τη σωστή πόρτα. Βέβαια, είναι πολύ πιθανό η ορθή κρίση να έχει έρθει και με την εξοικείωση στον άχαρο ρόλο του συνοδού. Γι’αυτό και μπορεί να έχεις προβλέψει ότι αυτή η επίσκεψη στα επείγοντα δεν θα είναι “ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε” (δηλαδή εξέταση, διάγνωση, φαρμακευτική αγωγή) αλλά μία εισαγωγή για νοσηλεία.

Μπορεί επίσης να το γνωρίζεις εκ των προτέρων γιατί ο θεράπων ιατρός του ασθενή είπε “έλα στην εφημερία να σε βάλουμε μέσα”. Σε αυτή την περίπτωση δεν νιώθεις έκπληξη όταν βλέπεις τον ασθενή που συνοδεύεις να βγαίνει από το εξεταστήριο με την πεταλούδα στο χέρι. Πεταλούδα! Άλλος ευφημισμός! Τι σχέση έχει αυτό το όμορφο έντομο με εκείνο το άσχημο πλαστικό εξάρτημα με βελόνα που χρησιμοποιούν οι γιατροί για να περνάνε τα φάρμακα απευθείας στην κυκλοφορία του αίματος;

Ξέρεις λοιπόν από πριν ότι θα γίνει νοσηλεία. Επομένως ξέρεις κι ότι ο ασθενής θα χρειαστεί τα προσωπικά του είδη (πιτζάμες, παντόφλες, μία αλλαξιά εσώρουχα για αρχή) μαζί του. Έχοντας μεγαλώσει με την παροιμία “των φρονίμων τα παιδιά…” θέλεις να δείξεις φρονιμάδα (=προνοητικότητα) και στοιβάζεις τα προσωπικά είδη σε ένα σακ βουαγιάζ για να μην φύγεις από το σπίτι χωρίς αυτό! Μήπως θα έπρεπε όμως;

Γιατί μπορεί η ‘πεταλούδα’ να συμβολίζει την εισαγωγή, η περιπέτεια των επειγόντων όμως δεν έχει τελειώσει ακόμα! Από την γνωμάτευση της εισαγωγής μέχρι την στιγμή που θα μπείτε στο δωμάτιο, έχετε δρόμο να διανύσετε. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Και καλά αν τα διαγνωστήρια που σε στέλνουν (αξονική, ακτινογραφία, κτλ.) είναι στον ίδιο όροφο. Αν όμως χρειαστεί να περπατήσετε, καλό είναι να εξασφαλίσεις ένα αναπηρικό αμαξίδιο, ειδικά αν ο ασθενής σου είναι καταβεβλημένος.

Υπάρχουν τραυματιοφορείς που μπορούν να βοηθήσουν. Αλλά είναι λίγοι αναλογικά με τους ασθενείς. Αν πρόκειται να τους φιλοδωρήσεις, όπως έκανε ο δικός μου ασθενής κόντρα στη συμβουλή μου, τουλάχιστον μην το κάνεις πριν σας μεταφέρει στο δωμάτιο!Θα σας αφήσει να πάει στον επόμενο ασθενή και θα μείνεις να σπρώχνεις εσύ το αναπηρικό αμαξίδιο!

Όπως κατάλαβες, είτε με αμαξίδιο, είτε χωρίς, η περίσταση απαιτεί αρκετή μετακίνηση και ταλαιπωρία στους διαδρόμους του νοσοκομείου. Οπότε, το φρόνιμο θα ήταν να μην έχεις και το βαλιτσάκι να νοιαστείς!  Αν υπάρχει η δυνατότητα να παραμείνει πίσω και να το φέρει κάποιος άλλος στο νοσοκομείο, ή να το φέρεις αργότερα εσύ, καλύτερα άφησέ το σπίτι. Εδώ καλά-καλά δεν μπορείς να μεταφέρεις το σώμα σου γιατί νιώθεις ξαφνικά να ζυγίζεις τα διπλάσια κιλά και τα πόδια σου είναι βαριά, θα κουβαλάς και το βαλιτσάκι;

Κουβαλάς ήδη την αγωνία. Είτε επισκέφτεσαι τα επείγοντα για πρώτη φορά και αναρωτιέσαι “θα σωθεί;”, “θα γίνει καλά;”, “ήρθαμε εγκαίρως;” είτε είσαι βετεράνος και άρα λιγότερο φρικαρισμένος, η αγωνία δεν σε εγκαταλείπει. Συνεχώς σού τριβελίζουν το μυαλό ερωτήματα όπως “θα ‘πιάσουν’ τα φάρμακα;” , “πόσο θα μείνει μέσα;”, “μήπως αρπάξει καμιά λοίμωξη στο νοσοκομείο;” Η αγωνία είναι εκείνο το συναίσθημα που θα σε συνοδεύει συνέχεια.  Ε, να μην συνοδεύεσαι κι εσύ;

Εξάλλου δεν γίνεται κι αλλιώς, γιατί δεν είμαστε ‘συνοδοί ασθενών’ γενικά, αλλά είμαστε συνοδοί συγγενών που ασθενούν.

Ripley Under Ground/Η Επιστροφή του κυρίου Ρίπλεϊ (2005)

Story

Tom Ripley (Barry Pepper) and his friends cover up an artist’s death in a car accident and forge his paintings, but Ripley’s con is about to be revealed when Neil Murchinson (Willem Dafoe), an art collector, identifies one of the paintings as fake.

Ο Τομ Ρίπλεϊ (Μπάρι Πέπερ) και οι φίλοι του συγκαλύπτουν τον θάνατο ενός ζωγράφου σε τροχαίο και πλαστογραφούν τους πίνακές του, αλλά η απάτη κινδυνεύει με αποκάλυψη όταν ο Νιλ Μέρτσινσον (Γουίλεμ Νταφόε), συλλέκτης έργων τέχνης, εντοπίζει έναν πλαστό πίνακα.

ripley team 1

Barry Pepper, Alan Cumming, Claire Forlani, Ian Hart © 2005 Lionsgate

Review

This movie, based on Patricia Highsmith’s same-title novel, has encountered a few bumps. One is the script, although one would think good storytelling is a given in a book adaptation. And the other one is the direction; watching the film is a visual treat, but not a thrilling experience. And yes we already know ‘whodunit’, but the chase should be gripping.

Αυτή η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Πατρίσια Χάισμιθ, έχει συναντήσει κάποιες δυσκολίες. Ένα είναι το σενάριο, αν και θα νόμιζε κανείς πως η καλή αφήγηση είναι δεδομένη σε μία μεταφορά βιβλίου. Και το άλλο είναι η σκηνοθεσία: ωραία ταινία να την βλέπεις, αλλά δεν προκαλεί αγωνία. Και ναι, ξέρουμε ήδη ποιος το έκανε, αλλά το κυνηγητό θα έπρεπε να είναι καθηλωτικό.

Starring: Barry Pepper, Jacinda Barrett, Ian Hart, Alan Cumming, Claire Forlani, Tom Wilkinson, Willem Dafoe, Douglas Henshall

Written by: William Blake Herron & Donald E. Westlake, Patricia Highsmith (novel)

Directed by: Roger Spottiswoode

 

Angel Heart/Δαιμονισμένος Άγγελος (1987)

Story

Harry Angel (Mickey Rourke), a private investigator, is hired by Louis Cyphre (Robert De Niro) to find a singer called Johnny Favorite. Each time Harry contacts someone they end up killed in a ritualistic fashion and he becomes a murder suspect.

Ο Χάρι Έηντζελ (Μίκι Ρουρκ), ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, προσλαμβάνεται από τον Λούις Σάιφερ (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) για να βρει τον τραγουδιστή Τζόνι Φέιβοριτ. Κάθε φορά που συναντά κάποιον, αυτός βρίσκεται δολοφονημένος, κάνοντας τον Χάρι ύποπτο για φόνο.

angel heart

Mickey Rourke, Robert De Niro © 1987 TriStar Pictures

Review

Set in 1955, Mickey Rourke like another Philip Marlowe takes on a missing person case in this film noir with the occult-horror elements that keeps you at the edge of your seat. It also manages to keep you in the dark, although Supernatural fans will decipher early on that Louis Cyphre is Lucifer, who is played by De Niro in a sardonic, chilly way.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο Μίκι Ρουρκ σαν άλλος Φίλιπ Μάρλοου αναλαμβάνει την εξιχνίαση μίας υπόθεσης αγνοούμενου σε αυτό το φιλμ νουάρ με στοιχεία αποκρυφισμού και τρόμου που σε κρατούν σε αγωνία. Αλλά σε κρατάει και στο σκοτάδι, αν και οι φαν του Supernatural θα αποκρυπτογραφήσουν εγκαίρως ότι ο Λούις Σάιφερ είναι ο Λούσιφερ, τον οποίο ο Ντε Νίρο υποδύεται με ένα σαρδόνιο, ανατριχιαστικό τρόπο.

Favorite Quote

There is just enough religion in the world to make men hate one another, but not enough to make them love.

– Louis Cyphre

 

Starring: Mickey Rourke, Robert De Niro, Lisa Bonet, Charlotte Rampling, Dann Florek, Brownie McGhee

Written by: Alan Parker, William Hjortsberg (“Falling Angel”)

Directed by: Alan Parker

 

Finding Neverland/Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ (2004)

Story

This is the story of playwright J.M. Barrie (Johnny Depp) and how his friendship with the Llewelyn Davies family, the recently widowed Sylvia (Kate Winslet) and her four sons, inspired him to create Peter Pan.

Αυτή είναι η ιστορία του θεατρικού συγγραφέα Τζ. Μ. Μπάρι (Τζόνι Ντεπ) και του πώς η φιλία του με την  οικογένεια Λουέλιν Ντέιβις, την προσφάτως χήρα Σίλβια (Κέιτ Γουίνσλετ) και τους τέσσερις γιους της, τον ενέπνευσε να δημιουργήσει τον Πίτερ Παν.

finding neverland

Johnny Depp, Freddie Highmore © 2004 Miramax Films

Review

Although the filmmakers took some liberties with the facts (e.g. the Davies boys were five), it did not affect the movie’s core; how a classic of children’s literature was created. This beautiful movie with the meticulous costumes and the sumptuous sets, the moving performances and the wonderful score by Kaczmarek (won an Oscar), will leave you dewy-eyed but it is worth it.

Αν και οι δημιουργοί αλλοίωσαν κάποια γεγονότα (π.χ. τα αδέρφια Ντέιβις ήταν πέντε), αυτό δεν επηρέασε την ουσία: το πώς δημιουργήθηκε το κλασικό αριστούργημα της παιδικής λογοτεχνίας. Αυτή η όμορφη ταινία (ακριβή παραγωγή με λεπτομέρεια στα κοστούμια, πλούσια σκηνικά) με τις συγκινητικές ερμηνείες και την έξοχη μουσική του Καζμάρεκ (βραβεύτηκε με Όσκαρ) θα σε αφήσει με υγρά μάτια, αλλά αξίζει.

Starring: Johnny Depp, Kate Winslet, Julie Christie, Dustin Hoffman, Radha Mitchell, Ian Hart, Freddie Highmore, Kelly Macdonald

Written by: David Magee, Allan Knee (play ”The Man who was Peter Pan”)

Directed by: Marc Forster

Out of Africa/Πέρα από την Αφρική (1985)

Story

The story of Karen Blixen (Meryl Streep), a Danish writer, who married to Baron Bror Blixen (Klaus Maria Brandauer), but fell in love with Denys (Robert Redford), a mysterious hunter she met in Kenya, where she had a coffee plantation.

Η ιστορία της Κάρεν Μπλίξεν (Μέριλ Στριπ), μίας Δανής συγγραφέως, που παντρεύτηκε τον Βαρόνο Μπρορ Μπλίξεν (Κλάους Μαρία Μπραντάουερ), αλλά ερωτεύτηκε τον Ντένις (Ρόμπερτ Ρέντφορντ), έναν μυστηριώδη κυνηγό που συνάντησε στην Κένυα όπου είχε φυτεία καφέ.

027-out-of-africa

Meryl Streep, Robert Redford © 1985 Universal Pictures

Review

Based on Karen Blixen’s memoirs, this movie narrates her experiences as a settler in East Africa in the early 1900s, but focuses on her affair with Denys turning it into a romance instead of a biopic. Set in Kenya, its plains and hills photographed so picturesquely, the movie looks like a National Geographic documentary, but it lacks pace (like a sluggish rail journey). It won seven Oscars.

Βασισμένη στα απομνημονεύματα της Κάρεν Μπλίξεν, η ταινία αφηγείται τις εμπειρίες της ως άποικος στην Ανατολική Αφρική στις αρχές του 1900, αλλά επικεντρώνεται στην σχέση της με τον Ντένις κάνοντάς την ρομάντσο αντί για βιογραφία. Η Κένυα, με τις πεδιάδες και τους λόφους έχει φωτογραφηθεί τόσο γραφικά, που η ταινία μοιάζει με ντοκιμαντέρ του National Geographic, αλλά λείπει ο ρυθμός (μοιάζει με αργόσυρτο σιδηροδρομικό ταξίδι). Κέρδισε επτά ‘Όσκαρ.

Starring: Meryl Streep, Robert Redford, Klaus Maria Brandauer, Michael Kitchen, Malick Bowens, Iman

Written by: Kurt Luedtke (screenplay), Isak Dinesen (“Out of Africa and other writings”),  Judith Thurman (“Isak Dinesen: The Life of a Story Teller”) ,Errol Trzebinski (“Silence will Speak”)

Directed by: Sydney Pollack

Nirgendwo in Afrika/Nowhere in Africa (2001)

Story

Walter Redlich (Merab Ninidze), a German Jewish lawyer, emigrates from Germany shortly before World War II. When he is settled in Kenya, he invites his wife Jettel (Juliane Köhler) and their daughter Regina (Lea Kurka/Karoline Eckertz) to join him in the farm in Africa.

Ο Βάλτερ Ρέντλιχ (Μίραμπ Νάινιτς), ένας Γερμανο-Εβραίος δικηγόρος, φεύγει από την Γερμανία λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν εγκαθίσταται στην Κένυα, καλεί τη γυναίκα του Γιέτελ (Τζουλιάν Κούλε) και την κόρη τους Ρεγγίνα (Λία Κέρκα/Κάρολιν Έκαρτζ) να ζήσουν στη φάρμα.

nowhere in africa

Sidede Onyulo, Matthias Habich, Lea Kurka, Juliane Köhler © 2001 Bavaria Film

Review

We watch the absorbing Redlichs’ survival story which includes adjusting to cultural (sacrifice a lamb for rain) and economic shocks (he was a lawyer, now a farmer), the pain of exile and the language barrier (loved the use of Swahili). But Jettel’s metamorphosis to a grounded woman (brought china instead of a fridge!) makes her the most vivid character. Best Foreign Language Film Oscar.

Ο θεατής θα απορροφηθεί από αυτή την ιστορία επιβίωσης των Ρέντλιχ που χρειάστηκε να προσαρμοστούν στο πολιτισμικό (θυσία αρνιού για βροχή) και οικονομικό σοκ (ήταν δικηγόρος, είναι αγρότης), στον πόνο της εξορίας και στο γλωσσικό εμπόδιο (μού άρεσε η χρήση των Σουαχίλι). Όμως, η μεταμόρφωση της Γιέτελ σε προσγειωμένη γυναίκα (είχε πάρει πορσελάνες αντί για ψυγείο μαζί!) την καθιστά τον πιο έντονο χαρακτήρα. Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας.

Starring:  Juliane Köhler, Merab Ninidze, Lea Kurka, Sidede Onyulo, Matthias Habich, Karoline Eckertz

Written by: Caroline Link, Stefanie Zweig (book)

Directed by: Caroline Link

Gran Torino (2008)

Story

Walt Kowalski (Clint Eastwood), a Korean War veteran, resents his Asian neighbors. When teenager Thao (Bee Vang) tries to steal his car, a 1972 Gran Torino, Walt is drawn into Thao’s life and family.

Ο Γουόλτ Κοβάλσκι (Κλιντ Ίστγουντ), ένας βετεράνος του Πολέμου της Κορέας, αντιπαθεί τους Ασιάτες γείτονές του. Όταν ο έφηβος Τάου (Μπι Βανγκ) αποπειράται να κλέψει το αμάξι του, ένα Gran Torino του 1972, ο Γουόλτ προσελκύεται από την οικογένεια του Τάο.

12torino.large1

Clint Eastwood © 2008 Warner Bros. Pictures

Review

Clint Eastwood directs himself in this movie that can be read in many different levels; it is a redemption story, a substitute father-son story, a human rights story. Words like grumpy, conservative, racist come to mind to describe Walt, but one thing in his personality stands out; he is true to his beliefs and that is a rare quality that grows to win the viewer’s respect.

Ο Κλιντ Ίστγουντ σκηνοθετεί τον εαυτό του σε αυτή την ταινία που διαβάζεται σε πολλά επίπεδα: είναι μία ιστορία εξιλέωσης, ιστορία (υποκατάστατου) πατέρα-γιου, μία ιστορία για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Γουόλτ μπορεί να είναι δύστροπος, συντηρητικός, ρατσιστής, αλλά ένα του γνώρισμα ξεχωρίζει: υποστηρίζει τα πιστεύω του, πράγμα σπάνιο που τελικά κερδίζει τον σεβασμό του θεατή.

Starring: Clint Eastwood, Bee Vang, Ahney Her, Christopher Carley, Scott Eastwood,     Dreama Walker

Written by: Nick Schenk, Dave Johansson (story)

Directed by: Clint Eastwood

Unforgiven/Οι Ασυγχώρητοι (1992)

Story

The ‘Schofield Kid’ (Jaimz Woolvett), William Munny (Clint Eastwood), outlaw-turned-farmer, and his old partner, Ned Logan (Morgan Freeman) head to the Big Whiskey for one last job, but the town’s sheriff, Little Bill (Gene Hackman), is expecting them.

Ο ‘Σκόφιλντ Κιντ’ (Τζέιμς Γούλβετ), ο Ουίλιαμ Μάνι (Κλιντ Ίστγουντ), κάποτε παράνομος, τώρα αγρότης, και ο παλιός συνεργάτης Νεντ Λόγκαν (Μόργκαν Φρίμαν) πηγαίνουν στο Μπιγκ Ουίσκι για μία τελευταία δουλειά, αλλά ο σερίφης της πόλης, Λιτλ Μπιλ (Τζιν Χάκμαν), τούς περιμένει.

UnforgivenMovie

Clint Eastwood, Morgan Freeman © 1992 Warner Bros.

Review

If you expect lots of action you will be disappointed by this revisionist western. Unlike typical westerns where there is a clear line between heroes and villains, the lines here are blurred. The outlaws defend a woman victim of mutilation, although sheriff failed to do, but violence does not bring justice as it does not distinguish the guilty from the innocent. It won four Oscars.

Αν περιμένεις δράση, θα απογοητευτείς από αυτό το ρεβιζιονιστικό γουέστερν (ή αντι-γουέστερν). Σε αντίθεση με τα τυπικά γουέστερν με την ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε ήρωες και κακούς, εδώ οι γραμμές θολώνουν. Οι παράνομοι υπερασπίζονται μία γυναίκα θύμα κακοποίησης, που ο σερίφης απέτυχε να δικαιώσει, αλλά η βία δεν αποδίδει δικαιοσύνη αφού δεν διακρίνει σε αθώους και ενόχους. Κέρδισε τέσσερα Όσκαρ.

Starring: Clint Eastwood, Gene Hackman, Morgan Freeman, Frances Fisher, Jaimz Woolvett, Richard Harris, Saul Rubinek, Anna Levine

Written by: David Webb Peoples

Directed by: Clint Eastwood

Adiós, Sabata (1970)

Story

Mexican guerrilla army hires gunman Sabata (Yul Brynner) to steal a wagon load of gold from the occupying Austrian forces. When Sabata finds sand instead of gold, he suspects the Austrian Colonel Skimmel (Gérard Herter) stole it.

Οι Μεξικανοί αντάρτες προσλαμβάνουν τον πιστολέρο Σαμπάτα (Γιουλ Μπρίνερ) να ληστέψει ένα φορτίο χρυσό από τις αυστριακές κατοχικές δυνάμεις. Όταν όμως ο Σαμπάτα βρίσκει την άμμο, υποψιάζεται ότι ο αυστριακός συνταγματάρχης Σκίμελ (Γκέραρντ Έρτερ) έκλεψε τον χρυσό.

Yul

Yul Brynner © 1970 Produzioni Europee Associati

Review

This spaghetti western, part of the Sabata trilogy, belongs to the Zapata western subgenre, as it refers to the Mexican Revolution. Learning that Mexico was under Austrian occupation and ruled by the Emperor Maximillian I might be the only good element of a movie with uninspired plot, forgettable characters and silly fight scenes (a flamenco dance preceded an execution!).

Αυτό το σπαγγέτι γουέστερν, μέρος της τριλογίας Σαμπάτα, ανήκει στο είδος των Ζαπάτα γουέστερν καθώς αναφέρεται στη Μεξικανική Επανάσταση. Το να μαθαίνεις ότι το Μεξικό ήταν υπό Αυστριακή κατοχή με βασιλιά τον Μαξιμιλιανό τον Α’ ίσως είναι το μόνο καλό στοιχείο σε μία ταινία με πλοκή χωρίς έμπνευση, χωρίς αξιομνημόνευτους χαρακτήρες και γελοίες σκηνές μάχης (ένα φλαμένκο προηγούνταν μίας εκτέλεσης!).

Starring: Yul Brynner, Dean Reed, Ignazio Spalla, Gérard Herter, Salvatore Borghese

Written by: Renato Izzo & Gianfranco Parolini

Directed by: Gianfranco Parolini

 

Kid Vengeance (1977)

Story

Tom’s (Leif Garrett) parents are killed and his sister kidnapped by McClain (Lee Van Cleef) and his gang. Tom with help from Isaac (Jim Brown), a prospector, seeks to rescue his sister and get revenge for his parents’ death. 

Οι γονείς του Τομ (Λιφ Γκάρετ) δολοφονούνται και η αδερφή του απάγεται από τον Μακλέιν (Λι Βαν Κλιφ) και την συμμορία του. Ο Τομ με την βοήθεια του Ισαάκ (Τζιμ Μπράουν), ενός χρυσοθήρα, επιχειρεί να σώσει την αδερφή του και να εκδικηθεί τον θάνατο των γονιών του.

kid vengeance-1

Leif Garrett © 1977 Golan-Globus Productions

Review

Do you ever really get used to killing?, little Tom asks his father while hunting in the beginning of this western, but a bit later he has no difficulty murdering  people. I have to admit Tom uses ingenious ways to kill (e.g. a poisonous snake in one’s saddlebags), but still the transformation from a peaceful boy to a vengeful man was not convincing.

Συνηθίζεις ποτέ το να σκοτώνεις; ρωτά ο μικρός Τομ τον πατέρα του σε ένα κυνήγι λαγού στην αρχή αυτού του γουέστερν, αλλά λίγο αργότερα δεν δυσκολεύεται να σκοτώσει ανθρώπους. Οφείλω να παραδεχτώ ότι ο Τομ χρησιμοποιεί ευφάνταστους τρόπους δολοφονίας (π.χ. ένα δηλητηριώδες φίδι στο σακίδιο της σέλας), ωστόσο η μεταμόρφωσή του από φιλήσυχο αγόρι σε εκδικητικό άντρα δεν είναι πειστική.

Starring: Lee Van Cleef, Leif Garrett,  Jim Brown, Glynnis O’Connor

Written by: Bud Robbins, James Telfer & Ken Globus

Directed by: Joseph Manduke

The Last Temptation of Christ/Ο Τελευταίος Πειρασμός (1988)

Story

The story of Jesus of Nazareth (Willem Dafoe), a carpenter in Roman-occupied Judea, and his inner battle between his divine and human nature takes the form of the temptations he faced up to his crucifixion.

Η ιστορία του Ιησού Ναζωραίου (Γουίλεμ Νταφόε), ενός μαραγκού στην κατακτημένη από Ρωμαίους Ιουδαία, και η εσωτερική του πάλη ανάμεσα στην θεϊκή και ανθρώπινη φύση με την μορφή των πειρασμών που αντιμετώπισε μέχρι και στην σταύρωσή του.

The Last Temptation

Willem Dafoe as Jesus Christ © 1988 Universal Pictures

Review

Staying true to the spirit of Nikos Kazantzakis’s same title novel, Scorsese has made an iconoclastic religious drama which focuses on the Christ’s dual substance. Away from the conventions of the Biblical cinema, the film’s depiction of Jesus’s human nature (a scared person who makes love with Magdalene) provoked protests when it was released. David Bowie’s Pontius Pilate is a surprise.

Μένοντας πιστός στο πνεύμα του ομώνυμου βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη, ο Σκορτσέζε έφτιαξε ένα ριζοσπαστικό θρησκευτικό δράμα που επικεντρώνεται στην διπλή υπόσταση του Χριστού. Μακριά από τις συμβάσεις του βιβλικού σινεμά, δείχνοντας και την ανθρώπινη φύση του Ιησού (ένας φοβισμένος άνθρωπος που κάνει έρωτα με την Μαγδαληνή), η ταινία προκάλεσε διαμαρτυρίες όταν βγήκε στις αίθουσες. Έκπληξη ο Ντέιβιντ Μπόουι ως Πόντιος Πιλάτος.

Starring: Willem Dafoe, Harvey Keitel, Barbara Hershey, David Bowie, Harry Dean Stanton

Written by: Paul Schrader, Nikos Kazantzakis (book)

Directed by: Martin Scorsese